Author Topic: ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ, η μενεξεδένια καστροπολιτεία / Λακωνία  (Read 1427 times)

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

Offline Lady

  • Αρθρογράφος
  • ***
  • Posts: 153

Ο ιδανικός προορισμός για ζευγάρια και για διήμερη απόδραση !!!

Στην Μονεμβασιά συνυπάρχουν: η μοναδική γεωμορφία του βράχου μαζί με τα ανθρώπινα τεχνικά οχυρωματικά έργα. Έτσι, σαν πλωτό φρούριο, βρέθηκε στην ρότα του θαλάσσιου εμπορίου μεταξύ ανατολής και δύσης.
Τα ονόματα της πολλά σαν τους αφέντες της, Μονεμβάσια, Μονεμβασία, Μαλβάζια, Μαλβαζούϊ, Μονεμβασσιά, Μονεμβάσσια, Μικρό Γιβραλτάρ αλλά και Βράχος. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν “Άκρα Μίνωα” όπως περιγράφει στα Λακωνικά ο Παυσανίας και ήταν ενωμένη σε μεγάλο μήκος με την ξηρά. Βρίσκεται πολύ κοντά στην αρχαία Επίδαυρο Λιμηράς, χαλάσματα της οποίας σώζονται ως σήμερα.
Το 375 μ.Χ. αποκόπηκε από την Λακωνία, μετά από έναν τρομερό σεισμό, και πήρε τη μορφή που βλέπουμε σήμερα, όπως ακριβώς συνέβη και με την Ελαφόνησο νοτιότερα. Κατά τον μεσαίωνα κατοικήθηκε, οχυρώθηκε και γνώρισε μεγάλη ακμή.
Περιτριγυρισμένη από ορμητήρια πειρατών και κουρσάρων η Μονεμβασιά δεν θα επιβίωνε χωρίς τον βράχο.



Η Μονεμβασιά διαιρείται σε δύο οικισμούς, την Κάτω και Άνω Πόλη, καθένας από τους οποίους βρίσκεται σε διαφορετικά επίπεδα και έχει ξεχωριστή οχύρωση.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο οκταγωνικός ναός με τρούλο της Αγίας Σοφίας, τον οποίο οι ερευνητές ταυτίζουν με τη Μονή Οδηγήτριας η οποία ιδρύθηκε το 1150.



[color=lime green]Η, με ανθρώπων έργα, περιτοιχισμένη “Κάτω πόλη”[/color]


Είναι κτισμένη δίπλα στην θάλασσα, στην νοτιοανατολική πλευρά του Βράχου και κατοικείται μέχρι σήμερα. Είναι χαρακτηριστικό ότι διατηρεί σχεδόν ανέπαφο το μεσαιωνικό της χαρακτήρα, με άριστα συντηρημένα και αναπαλαιωμένα κτίσματα από μια μοναδική ελληνική αρχιτεκτονική με άρωμα Αιγαίου και πέτρας. Πλημμυρισμένη με τη βουή της θάλασσας και των πολλών ανθρώπων το αρμένισμα. Τα ψηλά συμπαγή πετρόκτιστα σπίτια, στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια, οι εκκλησίες και γενικά όλη η ατμόσφαιρα μεταφέρει τον επισκέπτη σε περασμένες εποχές. Πολλά διατηρητέα οικήματα λειτουργούν ως παραδοσιακοί ξενώνες. Ο οικισμός περιβάλλεται από ένα προστατευτικό τείχος σε σχήμα Π, με δύο πύλες στα ανατολικά και δυτικά και μια μικρή έξοδο προς τη θάλασσα.


Εκτός από τα μνημειώδη οικήματα κατά την περιήγησή του κανείς στην Κάτω Πόλη θα θαυμάσει και τις επιβλητικές εκκλησίες. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν: ο Ελκόμενος Χριστός, μια τρίκλιτη θολοσκέπαστη βασιλική εκκλησία με τρούλο και νάρθηκα, κτιστό σύνθρονο και επισκοπικό θρόνο. Στο εσωτερικό της θα δείτε σημαντικές εικόνες μεταβυζαντινών χρόνων.
Ο ναός της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας. Πρόκειται για μια εκκλησία μονόκλιτη βασιλική με τρούλο, η οποία κτίστηκε γύρω στο 1700. Διαθέτει ένα αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο.
Ο ναός του Αγίου Νικολάου. Μια τρίκλιτη θολοσκέπαστη βασιλική εκκλησία με τρούλο που χρονολογείται από το 1703.
Ο ναός της Παναγίας της Χρυσαφίτισσας, που ιδρύθηκε τον 17ο αιώνα. Χαρακτηριστικό της είναι η τετράγωνη αίθουσα και ο χαμηλός τρούλος.
Άλλοι μικρότεροι ναοί που αξίζει να επισκεφθείτε είναι: ο Άγιος Ανδρέας, η Αγία Άννα η Καθολική, η Αγία Άννα των χρόνων της Β΄ Ενετοκρατίας (1690-1720), ο Άγιος Δημήτριος κ.ά. Επίσης αξίζει να δείτε το Μουσουλμανικό Τέμενος. Το κτίριο χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και μετατράπηκε σε Φράγκικη εκκλησία την περίοδο της Ενετοκρατίας. Τον 18ο αιώνα ξανάγινε τζαμί. Σήμερα, στεγάζει την Αρχαιολογική Συλλογή.




Η “Άνω Πόλη”


Είναι κτισμένη στην πάνω πλευρά του βράχου, με θέα, από ψηλά, το Μυρτώο πέλαγος. Αποτελεί απόρθητο φυσικό οχυρό, με αρκετά χαλάσματα αλλά και ελάχιστα κτίσματα να διασώζονται ως σήμερα. Το ανέβασμα γίνεται περπατώντας μέσα από την πολύβουη “κάτω πόλη”. Φτάνοντας πάνω ακούς τον δυνατό αέρα του Μυρτώου που σε αναγκάζει να κοιτάς προς το Νότο, προς τον κάβο Μαλιά και νιώθεις ότι τίθεσαι φρουρός του βράχου ατενίζοντας τον ορίζοντα, για Πειρατές, σίγουρα αξίζει τον κόπο.

 

Στα Βόρεια του Βράχου βρίσκεται η παλιά Μονεμβασιά καθώς και το μοναδικό φιόρδ, στην Ελλάδα, αυτό του Γέρακα (Ιέρακας). Στα Νότια βρίσκεται ο Κάβο Μαλιάς (Άκρα Μαλέα), τα Κύθηρα και η Ελαφόνησος. Στα Ανατολικά απλώνεται το Μυρτώο πέλαγος ως την Μήλο και την Κίμωλο. Τέλος στα Δυτικά ο Πάρνωνας ορθώνει το ανάστημά του.
Στην Μονεμβασσιά γεννήθηκε και έζησε ο μεγάλος ποιητής Γιάννης Ρίτσος και ο τάφος του βρίσκεται, έξω από τα τείχη, στο κοιμητήριο του Βράχου.
Στα νεότερα χρόνια, δημιουργήθηκε ο οικισμός “Γέφυρα”, ο οποίος πήρε το όνομά του από τη γέφυρα που υπήρχε και συνέδεε το Βράχο με την υπόλοιπη Πελοπόννησο, η οποία, λιθόκτιστη πια, έχει αντικαταστήσει την παλαιότερη εκεί οχύρωση με ξύλινο καταπέλτη-γέφυρα.




Η Μονεμβασιά σήμερα


Το ζευγαράκι παίζει τάβλι καπνίζοντας και ακούγοντας ποπ στο μικρό καφέ. Από τα παράθυρα μπαίνει το γαλανό της θάλασσας και το φως που λούζει την καστροπολιτεία. Κι άλλα ζευγάρια έρχονται, σέρνοντας τις βαλίτσες στο καλντερίμι. Πλησιάζει Σαββατοκύριακο. Το 90% του τουρισμού είναι ζευγάρια, λέει ξενοδόχος της περιοχής.  Η Μονεμβασιά αναπτύσσεται μετά τη δεκαετία του '80 και γίνεται σπουδαίος τουριστικός προορισμός. Ανάπτυξη που στηρίζεται εξ ολοκλήρου με ιδιωτικά χρήματα. Από το Κάστρο συντηρείται σήμερα ο οικονομικός ιστός της περιοχής: οικοδόμοι, τεχνίτες κάθε είδους, αγρότες, ταβέρνες, υπηρεσίες... Είναι θετικό ό,τι έχει γίνει σήμερα, πάντως. Οι μηχανικοί που εργάστηκαν εδώ πρόσεξαν το χώρο, όπως για παράδειγμα ο Αλέξανδρος και η Χάρις Καλλιγά. Σπίτια τριώροφα με πωρόλιθο και μαυρόπετρα, θόλοι στα καλντερίμια (οι «δρομικές»), στέρνες, μπαλκονάκια, σκαλιστά διακοσμητικά των Βενετών, κάποια νεοκλασικά σπίτια από τον 19ο αιώνα - να ένα γρήγορο σκίτσο του οικισμού.


Ανηφορίζουμε το καλντερίμι προς τον απέραντο ερειπιώνα της Ανω Πόλης. Δεν χορταίνουμε την ομορφιά. Τι να πεις που δεν έχει ειπωθεί για τη Μονεμβασιά; Τα χρώματα, οι μνήμες, η ατμόσφαιρα, η αρχιτεκτονική, το τοπίο; Τα ρούχα μας μυρίζουν αγριοβιολέτες, φασκομηλιά και αγριομάραθο καθώς περπατάμε στους θεριεμένους θάμνους. Μενεξέ Καλεσί το έλεγαν το Κάστρο οι Τούρκοι, από τα λουλούδια του. Η Αγία Σοφία φυλάει τη βυζαντινή της λάμψη ψηλά στην κορφή, πάνω από τους γκρεμούς. Ο πελαγίσιος αέρας φυσάει μαλακά από τις ζεστές αμμουδιές της Επιδαύρου Λιμηράς. Ο κάβος Κρεμμύδι, το Καμήλι νοτιότερα, το άσπρο ξωκλήσι του Αγίου Φωκά πάνω στο κύμα... Σκέφτομαι τους αιώνες που πέρασαν από εδώ και αναρωτιέμαι αν θα αντέξει το Κάστρο στην επέλαση της ανάπτυξης, στη «δημοκρατία των ζευγαριών του Σαββατοκύριακου» που έχει εγκαθιδρυθεί ως απόλυτος νομέας και κυρίαρχος. Θα τα καταφέρει η Μονεμβασιά; Θα τα καταφέρει. Αυτό το κάστρο φτιάχτηκε για να αντέχει…



Πηγή: διάφορες ιστοσελίδες
« Last Edit: 23 April 2015, 05:29:52 AM by AndreasHW »

Offline Georgegt

  • Καλό μέλος
  • ***
  • Posts: 24

Offline Georgegt

  • Καλό μέλος
  • ***
  • Posts: 24