Recent Posts

Pages: 1 ... 8 9 [10]
91

Η Βυζίτσα είναι ένα ζωντανό μουσείο παραδοσιακής πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής. Έχει ανακηρυχθεί διατηρητέος οικισμός και είναι ένας από τους καλύτερα διατηρημένους οικισμούς της Ελλάδας, με πολλά ανακαινισμένα αρχοντικά, πυκνό δίκτυο από καλντερίμια που διασχίζουν το χωριό, εκκλησίες σε ένα άριστο φυσικό περιβάλλον και μια απεριόριστη θέα στον Παγασητικό κόλπο και το Πήλιο.

Βρίσκεται σε απόσταση 30 περίπου χιλιόμετρων από το Βόλο, ανάμεσα στα χωριά Πινακάτες και Μηλιές και σε υψόμετρο 500 μέτρων.


Θα δείτε

Παλιά ανακαινισμένα τρίπατα αρχοντικά, λιθόκτιστες κρήνες με σκαλιστά μάρμαρα, καλοδιατηρημένα καλντερίμια που οδηγούν σε κάθε γωνιά του χωριού. Δίπλα στην κρήνη που βρίσκεται πάνω στον ασφαλτόδρομο, σε κεντρικό σημείο, θα βρείτε ένα πολύ κατατοπιστικό χάρτη με όλες τις ενδιαφέρουσες τοποθεσίες του χωριού.


Επισκεφθείτε
Την κεντρική πλατεία με τα ψηλά πλατάνια και τη λιθόκτιστη κρήνη.
Την Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Κτίστηκε το 1789.
Την τρίκλιτη βασιλική εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής που κτίστηκε το 1725.
Το εκκλησάκι του Aθωνα.


Δραστηριότητες
Βόλτα στα καλντερίμια του χωριού αλλά και προς το βουνό πάνω απο το χωριό.
Από τη Βυζίτσα μπορείτε να ακολουθήσετε πολλές πεζοπορικές διαδρομές. Δοκιμάστε το μονοπάτι που ξεκινά από τη Βυζίτσα και καταλήγει στο σιδηροδρομικό σταθμό του «Μουτζούρη» στις Μηλιές. Είναι μιά σύντομη και εύκολη διαδρομή. Μια άλλη ενδιαφέρουσα διαδρομή ξεκινά από το καλντερίμι δίπλα στη Ζωοδόχο Πηγή. Περνά από τους καταρράκτες, τον οικισμό Αργυραίικα και καταλήγει στα Καλά Νερά.
Η θέση της Βυζίτσας προσφέρεται ακόμα για εκδρομές με το αυτοκίνητο προς όλο το Πήλιο.



Για κολύμπι, επισκεφθείτε τα κοντινά Καλά Νερά αλλά και τις υπόλοιπες παραλίες του Παγασητικού και του Αιγαίου.
Διασκεδάστε στα πανηγύρια των Αγίων Αναργύρων την 1η Ιουλίου και της Παναγίας στις 15 Αυγούστου. Στο πανηγύρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στις 29 Αυγούστου γίνεται διανομή της παραδοσιακής φάβας σε όλους τους επισκέπτες.
Θα βρείτε, τέλος, καφενεία, μπαρ και εστιατόρια για να δοκιμάστε τα παραδοσιακά πιάτα και το ντόπιο κρασί και τσίπουρο.



Μονοπάτι από Βυζίτσα προς Μηλιές
92

Μέσα σε μια οργιαστική φύση από πλατάνια, αγριοκαστανιές και μηλιές, ο Αγιος Λαυρέντιος είναι ένας υποδειγματικός πηλιορείτικος οικισμός με ωραία αρχοντικά, καλοδιατηρημένα καλντερίμια και θέα στον Παγασητικό κόλπο.

Φέρνει στο μυαλό μας εκείνα τα χωριά-σκηνικά των διαφημίσεων, που δίνουν μια καρτποσταλική εικόνα της επαρχιακής Ελλάδας – με τη μόνη διαφορά ότι αυτό το χωριό υπάρχει στ’ αλήθεια! Και μάλιστα, μόλις 21 χλμ. από το Βόλο, χτισμένο αμφιθεατρικά μες στα πλατάνια και τις αγριοκαστανιές, σε υψόμετρο 650 μέτρων και με θέα στον Παγασητικό.


Είναι ευχής έργον που από τον Άγιο Λαυρέντιο δεν βρίσκεις διέξοδο στους γειτονικούς οικισμούς του Αγίου Γεωργίου και της Δράκειας, παρά μόνον αν ακολουθήσεις την παραδοσιακή οδό, τα περίτεχνα λιθόστρωτα καλντερίμια του χωριού. Για πολλά χρόνια βρισκόταν στη σκιά των άλλων, διασημότερων πηλιορείτικων χωριών, όμως οι αναστηλώσεις των αρχοντικών, το παλιό υδροκίνητο ελαιοτριβείο που έγινε ξενώνας, οι διάσημοι Έλληνες και ξένοι αρχιτέκτονες, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες, γιατροί και επιχειρηματίες που αγόρασαν σπίτια εδώ, καθώς και η οργάνωση των εκδηλώσεων «Μουσικό Χωριό» κάθε καλοκαίρι έφεραν κόσμο στο χωριό. Όχι μαζικό τουρισμό, αλλά κόσμο που μπορεί να εκτιμήσει τις λεπτές αισθητικές διαφορές μεταξύ του Αγίου Λαυρεντίου και των «διάσημων» χωριών του Πηλίου.


Ξεκινήστε την περιήγησή σας από το «Σταθμό», όπου θα αφήσετε το αυτοκίνητο, και ακολουθήστε την κύρια πεζοπορική αρτηρία προς την κεντρική πλατεία Χατζίνη. Υπό τη σκιά των δύο τεράστιων πλατάνων, φυτεμένων το 1845, παλαιάς κοπής μαγαζιά -όπως το Παντοπωλείο του Κόκκινου, το παλιό καφενεδάκι του Σίμου και ο μικρός χώρος του γυναικείου συνεταιρισμού με τα «τσιτσίραβλα» και τα λικέρ- προσφέρουν εικόνες μιας Ελλάδας που σβήνει.


Το χωριό είναι ένα μνημείο της πηλιορείτικης μαστορικής τέχνης, με παλιά οχυρά του 1700 μέχρι νεοκλασικά κτίρια του 19ου αιώνα. Ένα week-end στον Άγιο Λαυρέντιο έχει τη γοητεία της επανάληψης: να περπατάς ξανά και ξανά στα ίδια πετρόχτιστα καλντερίμια, να κοντοστέκεσαι με το δέος της πρώτης φοράς μπροστά στο «ανατολίτικο» Αρχοντικό του Γκλαβάνη που ανακαινίστηκε για να γίνει μουσείο, στου Παπαθανασίου με τα έντονα νεοκλασικά στοιχεία και στο «αιγυπτιώτικο» του Κανταρτζή με το καμπύλο σαχνισί και τα τοξωτά παράθυρα. να ξεστρατίζεις προς το δάσος με τις αγριοκαστανιές, τις κερασιές και τις φλαμουριές. να διχάζεσαι ανάμεσα στα χειροποίητα λουκάνικα και το μπουμπάρι στη ταβέρνα και στο τέλος να παραγγέλνεις κι απ’ τα δύο…
Και μόλις βραδιάσει, το μόνο σου δίλημμα να είναι με ποιο «soundtrack» θα πιεις το τελευταίο τσίπουρο της ημέρας: ακούγοντας τα τρεχούμενα νερά και τις έθνικ μουσικές στην αυλή του ξενώνα ή τα κουτσομπολιά των ντόπιων στα πηγαδάκια του καφενείου της πλατείας;



Μην παραλείψετε να επισκεφτείτε και το Μοναστήρι του Αγίου Λαυρεντίου, από το οποίο το χωριό πήρε το όνομά του. Σήμερα λειτουργεί ως γυναικεία μονή. Πιθανολογείται ότι χτίστηκε το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα από Βενεδικτίνους μοναχούς και πάνω στα ερείπια του παλιού μοναστηριού φτιάχτηκε η νέα μονή από τον Οσιο Λαυρέντιο το 1378. Οι επάλληλες ανακαινίσεις έχουν προσδώσει στον ιστορικό χώρο ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Μπείτε επίσης στο ναό του πολιούχου του χωριού, του Αγίου Δημητρίου (1730), που διατηρεί ένα εξαιρετικό επιχρυσωμένο τέμπλο, αλλά και στο ξωκλήσι της Παναγίας της Σουραυλούς - πήρε αυτό το όνομα από τα μουσικά όργανα, τα σουραύλια, που οι ντόπιοι κατασκεύαζαν από κλαδάκια καστανιάς.


Το προφίλ του χωριού

Πώς θα φτάσω: Το παραδοσιακό πηλιορείτικο χωριό βρίσκεται 21 χλμ. ανατολικά του Βόλου. Θα ακολουθήσετε το δρόμο προς Αγριά και θα στρίψετε αριστερά στο ύψος των Κάτω Λεχωνιών, όπου υπάρχει ταμπέλα προς Άγιο Λαυρέντιο.

Η βόλτα: Τριγυρίστε ξανά και ξανά στα πετρόχτιστα καλντερίμια (δεν κυκλοφορεί αυτοκίνητο) με μερικά από τα ομορφότερα αρχοντικά του Πηλίου. Πάρτε μαζί σας άνετα παπούτσια, ελαφρύ σακβουαγιάζ και προετοιμαστείτε για αρκετό περπάτημα.

Διάσημοι Αγιολαυρεντιώτες: Ο ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου Λαυρέντης Διανέλλος και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.

Το σήμερα: Στο χωριό ζουν περίπου 300 μόνιμοι κάτοικοι, ενώ έχουν αγοράσει σπίτια εδώ Έλληνες και ξένοι αρχιτέκτονες, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες, γιατροί και επιχειρηματίες.

Η καλύτερη φωτογραφία: Το αρχοντικό του Γκλαβάνη, η θέα στις στέγες του χωριού και στον Παγασητικό, οι ρόδες του παλιού νερόμυλου, η μικρή εκκλησία του Αγίου Αθανασίου.

Αγροτουριστικό event: Κάθε Ιούνιο, το τρίτο σαββατοκύριακο γίνεται εδώ γιορτή κερασιού και μπορεί κανείς να προμηθευτεί μαρμελάδες και ηδύποτα.




Πηγή: Διάφορες ιστοσελίδες
93

«Ποιο είναι το ωραιότερο χωριό του Πηλίου;» Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ένα, είναι όλα πανέμορφα, κι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, δίνω πάντα την τόσο βαρετά κλισέ απάντηση. «Ναι, αλλά εσένα ποιο σ’ αρέσει περισσότερο;». Μεγάλη παύση. Υπάρχει ταξιδιώτης ή επισκέπτης –του Πηλίου εν προκειμένω, ή οποιουδήποτε τόπου εν γένει– που μπορεί να απαντήσει με το χέρι στην καρδιά πως κρίνει αντικειμενικά τα μέρη που επισκέπτεται; Πως το χωριό που του αρέσει περισσότερο είναι εκείνο που έχει τα ομορφότερα καλντερίμια, τα πιο εντυπωσιακά αρχοντικά, τα πιο πολύχρωμα δάση στις άκρες του, κι όχι εκείνο στο οποίο απλά έτυχε να δει τον ήλιο να ανατέλλει μέσα από τα πολύχρωμα τζάμια ενός μπαρ που έπαιζε όλο το βράδυ την αγαπημένη του μουσική;

Η διπλωματική απάντηση στην ερώτηση «ποιο είναι το ωραιότερο χωριό του Πηλίου;» είναι εκείνη που ξεκινά με τη φράση «εξαρτάται τι εννοείς ωραιότερο». Αν θέλεις ρομαντζάδα, η Τσαγκαράδα. Αν θέλεις εντυπωσιακά αρχοντικά και ειδυλλιακά καλντερίμια, ο Άγιος Λαυρέντιος. Αν θέλεις κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα και gourmet κουζίνα, η Πορταριά. Αν θέλεις sightseeing, οι Μηλιές. Αν θέλεις να κρυφτείς από τους πάντες, κι ύστερα να γυρίσεις και να μιλάς για το χωριό που ανακάλυψες, ο Άγιος Γεώργιος Νηλείας. Αν θέλεις να σε βρει το ξημέρωμα να χορεύεις, κι η δύση του ήλιου να απολαμβάνεις μοναδικές πηλιορείτικες νοστιμιές, η Ζαγορά.

Κι αν απλά δεν μπορείς να αποφασίσεις τι απ’ όλα αυτά θέλεις, ή ακόμα χειρότερα, τα θέλεις όλα, απλά ζητάς μερικές ημέρες παραπάνω άδεια, γεμίζεις το ρεζερβουάρ και ξεκινάς να κάνεις τις δικές σου ανακαλύψεις και να καταλήξεις ότι το «ωραιότερο χωριό» υπάρχει μόνο στο μυαλό σου και μόνο μέχρι να ερωτευτείς το επόμενο.

Εμείς συγκεντρώσαμε τα δικά μας “best of” στη λίστα που ακολουθεί, απλά για να έχετε έναν ενδεικτικό χάρτη μαζί σας σε αυτήν την εξερεύνηση. Αν γυρίσετε έχοντας διαφωνήσει, τόσο το καλύτερο. Σημαίνει ότι θα είστε σε θέση να συντάξετε τον δικό σας.

Best of… χωριά με καλντερίμια και αρχοντικά

Τσαγκαράδα: Ναι, είναι υπερ-προβεβλημένη, υπερ-εκμεταλλευμένη –έχει έναν ρομαντικό ξενώνα κάθε τρία μέτρα– και υπερχειλισμένη από ζευγαράκια που συρρέουν κάθε Σαββατοκύριακο σε λαϊκό προσκύνημα. Ξέρετε, όμως, γιατί; Γιατί είναι υπέροχη: αιωνόβια πλατάνια, τρεχούμενα νερά, παραδοσιακά αρχοντικά, λιθόκτιστα καλντερίμια, όλα όσα αγαπάμε στο Πήλιο είναι εδώ, σε ένα από τα ομορφότερα χωριά του, το οποίο έχει για κορνίζα ένα παραμυθένιο δάσος, που στα ξέφωτά του θα μπορούσαν άνετα να κοιμούνται οι νεράιδες των παιδικών μας ονείρων.


Μακρινίτσα: Άλλη μια επιβεβαίωση του κανόνα που θέλει τα τουριστικά μέρη να είναι και τα ομορφότερα –αλλιώς δε θα είχαν γίνει ποτέ τουριστικά, in the first place– η Μακρινίτσα είναι όλα εκείνα για τα οποία αγαπάμε να γκρινιάζουμε στο Πήλιο: 80s φολκλόρ, τουριστική και στριμωγμένη από τα γκρουπ των επισκεπτών που καταφτάνουν με τα πούλμαν και τα αυτοκίνητα που δίνουν μάχη για μια θέση στο πάρκινγκ στην είσοδό της. Προσπαθήστε, όμως, να σκεφτείτε καλύτερη βόλτα από εκείνη που ανεβοκατεβαίνει τα σκαλάκια της, σκαρφαλώνει στα πιο ανηφορικά της καλντερίμια και κάνει στάση στην κουκλίστικη πλατεία της, για να αγναντέψει τον Βόλο κάτω από τις σόλες των παπουτσιών της. Δε θα τα καταφέρετε.

Βυζίτσα: Δεν είναι τυχαίο ότι –απ’ όλα τα χωριά του Πηλίου– ο ΕΟΤ ενέταξε πρώτη τη Βυζίτσα στο πρόγραμμα αποκατάστασης και διατήρησης της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Τα αρχοντικά της είναι ίσως τα χαρακτηριστικότερα ολόκληρου του Πηλίου, τα λιθόκτιστα καλντερίμια της προκαλούν τον επισκέπτη να χαθεί για ώρες στον λαβύρινθό τους, η πλατεία με τον αιωνόβιο πλάτανο - σήμα κατατεθέν προσφέρει την απαραίτητη ανασύνταξη δυνάμεων με ελληνικό καφέ ψημένο στη χόβολη, ντόπιο τσίπουρο και μεζεδάκια, πριν την επόμενη βόλτα. Και πάλι από την αρχή.


Άγιος Λαυρέντιος: Όταν μιλάμε για πηλιορείτικα αρχοντικά, ο Άγιος Λαυρέντιος διεκδικεί βραβείο. Κρυμμένα πίσω από αγριοκερασιές και καστανιές, αρχοντικά όπως αυτά του Γκλαβάνη, με τα εμφανή ανατολίτικα στοιχεία, του Παπαθανασίου, με τα νεοκλασικά χαρακτηριστικά ή του Κανταρτζή με τα τοξωτά παράθυρα, πλαισιώνουν τα λιθόστρωτα δρομάκια του χωριού, δίπλα σε άλλα, λιγότερο ονομαστά, συνθέτοντας ένα σκηνικό που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ολόκληρο το Πήλιο σε μικρογραφία.

Best of… μυστικά χωριά

Άγιος Γεώργιος Νηλείας: Κτισμένο τον 15ο αιώνα σε υψόμετρο 620 μέτρων και κρυμμένο πίσω από πυκνή βλάστηση, το μικρό χωριουδάκι του Δυτικού Πηλίου προσφέρει μία από τις ομορφότερες διαδρομές σε καλντερίμια που οδηγούν σε παραδοσιακά αρχοντικά, μοναδικά φυσικά τοπία με αιωνόβια πλατάνια και τρεχούμενα νερά και μια από τις γραφικότερες πλατείες ολόκληρου του Πηλίου. Στα αξιοθέατα, σημειώστε το Μουσείο του Γλύπτη Νικόλα, που φιλοξενεί μεγάλο μέρος των εντυπωσιακών έργων του και είναι επισκέψιμο καθημερινά, το Εκκλησιαστικό Μουσείο που στεγάζεται στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και την Μονή Ταξιαρχών, που χρονολογείται από το 1309.

Πουρί: Χωριουδάκι τσέπης, έξι περίπου χιλιόμετρα από την Ζαγορά, κρεμασμένο σαν μπαλκόνι πάνω από τα γαλάζια κύματα του Χορευτού. Σκαρφαλώστε τα σκαλιά της κεντρικής πλατείας, που απλώνεται αμφιθεατρικά σε τρία επίπεδα, μέχρι το ψηλότερο σημείο της, για να χαζέψετε από ψηλά το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου να δένει αρμονικά με το βαθυπράσινο του βουνού, που διακόπτεται μόνο από μερικά πέτρινα σπιτάκια, με καμινάδες που αχνίζουν. Κατεβαίνοντας, κάντε μια στάση στο αυτοσχέδιο μαγαζάκι - έκθεση κεραμικών της Τζέμα και του συζύγου της για να χαζέψετε μοναδικές δημιουργίες προσπαθώντας –μάλλον χωρίς αποτέλεσμα– να αντισταθείτε στον πειρασμό των «σουβενίρ».

Λαύκος: Μόλις 45 χιλιόμετρα από τον Βόλο, και 330 μέτρα επάνω από τον Παγασητικό, ο Λαύκος είναι ένα χωριουδάκι - έκπληξη, με μια πανέμορφη πλατεία –η οποία διαθέτει και… ταβάνι, χάρη στα γιγάντια πλατάνια της που πλέκουν τα κλαδιά τους πάνω από τα τραπεζάκια της– και ειδυλλιακά καλντερίμια που καταλήγουν σε εντυπωσιακά αρχοντικά. Από εδώ ξεκινά και ένα «μυστικό» μονοπάτι που, διασχίζοντας μοναδικά πηλιορείτικα φυσικά τοπία, καταλήγει στην παραλία του Αγίου Κωνσταντίνου, καθώς και ένα δεύτερο, γνωστότερο, που ενώνει τον Λαύκο με την παραθαλάσσια Μηλίνα.

Best of… sightseeing

Μηλιές: Λίγα παραδοσιακά αρχοντικά που σώθηκαν από την φωτιά του 1943. Περίτεχνες κρήνες που αναβλύζουν κρυστάλλινο νερό του βουνού. Ο παλιός σταθμός του τραίνου –όχι οποιουδήποτε τραίνου, αλλά του θρυλικού Μουντζούρη– και η εντυπωσιακή γέφυρά του, έργα και τα δύο του Εβαρίστο Ντε Κίρικο, πατέρα του γνωστού ζωγράφου. Η εκκλησία των Ταξιαρχών, με τις τουλάχιστον εντυπωσιακές τοιχογραφίες της, που χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα. Η Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών, στεγασμένη σε ένα παραδοσιακό πηλιορείτικο κτίριο, που φιλοξενεί περισσότερους από 1.600 τίτλους βιβλίων τυπωμένων από το 1497 έως το 1899, διατηρώντας ζωντανή στο χρόνο την παράδοση της Μηλιώτικης Σχολής που ίδρυσαν το 1814 οι Άνθιμος Γαζής, Γρηγόριος Κωνσταντάς και Δανιήλ Φιλιππίδης, και η οποία λειτούργησε ως το 1844. Ολόκληρο το χωριό των Μηλαιών είναι ένα ανοιχτό μουσείο.

Ζαγορά: Η βιβλιοθήκη της Ζαγοράς, που χρονολογείται από τον 18ο αιώνα, φιλοξενεί στα ράφια της περί τους 3.000 τόμους, χάρτες και έγγραφα του 17ου και 18ου αιώνα. Το Ελληνομουσείο, στο δρόμο προς το Χορευτό, είναι το παλαιότερο σχολείο του Πηλίου: εδώ μαθήτευσε μεταξύ άλλων και ο Ρήγας Φεραίος.

Μακρινίτσα: Το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας Πηλίου είναι, ίσως, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα λαογραφικά μουσεία που έχετε επισκεφτεί. Στεγάζεται στο εξίσου εντυπωσιακό, τριώροφο αρχοντικό Τοπάλη, που χρονολογείται από το 1844 και φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, τοιχογραφίες λαϊκής ζωγραφικής από αρχοντικά του 18ου και 19ου αιώνα, παραδοσιακές φορεσιές, κιλίμια και υφαντά, μικροαντικείμενα λαϊκής τέχνης και σημαντικά ιστορικά κειμήλια, όπως το λάβαρο της Επανάστασης του 1878.

Ανακασιά: Μπορεί να το έχετε ακούσει ως Μουσείο Θεόφιλου, ή ως Οικία Κοντού. Πρόκειται για το μοναδικό αρχοντικό του οποίου ο εσωτερικός ζωγραφικός διάκοσμος σώζεται εξ ολοκλήρου. Φιλοτεχνημένος από τον Θεόφιλο Χατζημιχαήλ το 1914, ο διάκοσμος αυτός περιλαμβάνει διακοσμητικά θέματα, που ποικίλλουν από γλάστρες με λουλούδια και πουλιά, σιντριβάνια, αγρίμια και σκηνές κυνηγιού μέχρι τους θεούς του Ολύμπου και τοπία από τα γύρω χωριά. Το αρχοντικό είναι επισκέψιμο από Δευτέρα έως Παρασκευή, από τις 8.00 έως τις 14.30, ενώ η είσοδος είναι ελεύθερη.



94
Θεσσαλία / Το τρενάκι του Πηλίου
« Last post by Lady on 30 May 2012, 09:27:48 PM »
"Ο θρυλικός Μουτζούρης"
το τρενάκι του Πηλίου



Ο ιστορικός σιδηρόδρομος Βόλου - Μηλεών, το τρενάκι του Πηλίου, όπως είναι πιο γνωστό, κατασκευάστηκε σε δύο στάδια από το 1894 μέχρι το 1903.
Ο θρυλικός πλέον "Μουτζούρης" συνέδεσε το εμποροβιομηχανικό κέντρο του Βόλου με την εύφορη και πλούσια περιοχή του Δυτικού Πηλίου, στις πλαγιές και στους ελαιώνες του βουνού των Κενταύρων.
Μέχρι το 1950 o συρμός με τις βελγικές μηχανές "Μηλαίαι", "Ιάσων", "Πήλιον", "Βόλος", "Τσαγκαράδα" και τα βαγονάκια του, με μικρότερες μηχανές εξυπηρετούσαν και τις ανάγκες της πόλης ως τροχιοδρόμος για την αστική συγκοινωνία του Βόλου.
Για 80 χρόνια υπήρξε σημείο αναφοράς και ανάπτυξης για την ευρύτερη περιοχή.
Μετά την κατάργησή του το 1971 έγιναν προσπάθειες για την επαναλειτουργία του σαν (μουσειακού) τουριστικού σιδηροδρόμου σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς. Μετά από σημαντικά έργα ανακατασκευής μέρους της υποδομής, μπήκε και πάλι σε λειτουργία το 1996.


Η αρχική κατασκευή

Ο Εβαρέστο Ντε Κίρικο, πατέρας του διάσημου ζωγράφου Τζιόρτζιο ντε Κίρικο, χρησιμοποιώντας ντόπιους τεχνίτες, σχεδίασε και κατασκεύασε ανάμεσα στις πλαγιές και τους ελαιώνες του βουνού των Κενταύρων, μία από τις ωραιότερες σιδηροδρομικές γραμμές του κόσμου, πλάτους 60 εκατοστών, ένα έργο που θα θαυμάζεται πάντα για την υψηλή του αισθητική, τη μορφολογική του αρμονία και την κατασκευαστική του τελειότητα.
Στις 16 Δεκεμβρίου 1894 άρχισαν οι εργασίες χάραξης και κατασκευής της γραμμής και στις 12 Οκτωβρίου του επόμενου έτους εγκαινιάστηκε το τμήμα Βόλου - Λεχωνίων, μήκους 13 χλμ., με μια σιδερένια γέφυρα στο χείμαρρο Άναυρο και την πρώτη στην Ελλάδα γέφυρα από οπλισμένο σκυρόδεμα στον χείμαρρο Βρύχωνα, έξω από τα Λεχώνια.
Στα 1900 αποφασίστηκε η επέκταση της γραμμής μέχρι τις Μηλιές και στα 1903 το τμήμα αυτό ήταν έτοιμο. Η γραμμή Λεχωνίων - Μηλεών μήκους 16 περίπου χλμ., με μέγιστη κλίση 28 τοις χιλίοις, ήταν ένα πολύ δύσκολο τεχνικό έργο, με πολλές γεφυρώσεις (6 πέτρινες γέφυρες δίτοξες, τρίτοξες, τετράτοξες, μία πεντάτοξη και μία μεταλλική) τοίχους αντιστήριξης, σήραγγες, αντερείσματα, εναέριες πεζογέφυρες κλπ, όλα αριστουργήματα αρχιτεκτονικής σύλληψης και κατασκευής, τέλεια εναρμονισμένα με το περιβάλλον, που αντιπροσωπεύουν το ύφος και την αισθητική μιας εποχής, όπου η τεχνική ήταν απόλυτα συνταιριασμένη με την ευαισθησία.


[Ο Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο γεννήθηκε στη μικρή τότε πόλη του Βόλου το 1888, έζησε σ' αυτήν ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, την αγάπησε και τη μετάγγισε στα έργα του με τη μορφή εικαστικών συμβολικών στοιχείων, ιδίως στη θεματογραφία του της μεταφυσικής περιόδου.
Η φιγούρα π.χ. του μικρού τρένου που καπνίζει, σταθμοί, καμάρες, υδατόπυργοι, εργοστάσια, καμινάδες, ράγες αλλά και Αργοναύτες, Κένταυροι κλπ., που συναντάμε στα έργα του, δείχνουν την πολλαπλή και πολυσήμαντη σύνδεση του μεγάλου αυτού δημιουργού με τον Βόλο, τη σιδηροδρομική ιστορία και την τοπική μυθολογία και παράδοση.]

Σήμερα

Σήμερα το τρενάκι, χάρη στους αγώνες της τοπικής κοινωνίας και των Φίλων του, ύστερα από 25 χρόνια ακινησίας, σκαρφαλώνει και πάλι στο Πήλιο με 25 χλμ. την ώρα.
Το 1985 κηρύχτηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Ξεκινώντας από τα Άνω Λεχώνια, παίρνει την ανηφόρα μέσα στα λιόδεντρα, αγκομαχώντας και σφυρίζοντας όπως παλιά, και περνώντας από τους παραδοσιακούς οικισμούς Ανω Γατζέα όπου πραγματοποιεί και ολιγόλεπτη στάση στο σταθμό, Αγία Τριάδα, Αγιο Αθανάσιο Πινακάτων, Αργυρέϊκα τερματίζει στις Μηλιές.
Στο σταθμό των Μηλεών γίνεται η χειροκίνητη αναστροφή της κατεύθυνσης της μηχανής που μπορείτε να παρακολουθείσετε, πάνω στην ειδική πλατφόρμα που βρίσκεται στο άκρο του σταθμού, με διεύθυνση προς τα Λεχώνια, για την επιστροφή.


Μηλιές

Η στάση στις Μηλιές διαρκεί λίγες ώρες δίνοντας την ευκαιρία στους επισκέπτες - επιβάτες να κάνουν ένα μικρό περίπατο μέχρι την πλατεία των Μηλεών, ανηφορίζοντας το καλντερίμι που ξεκινά λίγο μετά το σταθμό και τερματίζει στο κέντρο του χωριού, σε μια διαδρομή ενός τετάρτου περίπου.
Εδώ αξίζει να επισκεφθούν το παλαιότερο και σημαντικότερο κτίσμα του χωριού, τον "Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών", που χαρακτηρίζεται από τις εντυπωσιακές του τοιχογραφίες (αγιογραφίες) και το περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο του. Ο ναός των Ταξιαρχών εκτός των άλλων έχει και σημαντική ιστορία, αφού εδώ, στις 7 Μαΐου του 1821, ο Ανθιμος Γαζής ύψωσε τη σημαία της επανάστασης κατά του Τουρκικού ζυγού. Η ιστορική σημαία σώζεται μέχρι και σήμερα στη βιβλιοθήκη των Μηλεών "Ψυχής Ακος".

Οι επισκέπτες που θα παραμείνουν στις Μηλιές μπορούν, να περιπλανηθούν στα καλντερίμια και τα μονοπάτια του βουνού και από τις Μηλιές να περάσουν στη Βυζίτσα, στις Πινακάτες, στον Αη - Γιώργη, να θαυμάσουν τα παλιά αρχοντικά, που στέκουν αγέρωχα στον χρόνο, να προσκυνήσουν στις εκκλησιές, στα ξωκλήσια και τα πολλά μοναστήρια, που παραμένουν ζωντανές μαρτυρίες μιας αλλοτινής εποχής και τέλος να ξαναγυρίσουν με το ατμήλατο τρενάκι απολαμβάνοντας έτσι μια άλλη ποιότητα και διάσταση ζωής και πολιτισμού, πολύ πιο κοντά στον άνθρωπο, στη φύση και στο περιβάλλον, που δύσκολα βρίσκει κανένας σήμερα στην τυποποιημένη εποχή μας.

Οι επιβάτες του "Μουτζούρη" μπορούν να απολαύσουν μία ονειρική θέα από την κορυφή του βουνού μέχρι την απεραντοσύνη της θάλασσας, μπορούν να σταθούν και να φωτογραφίσουν τις μοναδικές γέφυρες του Ντε Κίρικο τη λαξευτή πεντάτοξη, την ευθύγραμμη μεταλλική με την καμπύλη σιδηροτροχιά, μοναδική στην Ευρώπη, μπορούν ακόμα να επισκεφθούν στις Μηλιές την ιστορική βιβλιοθήκη των δασκάλων του Γένους Γαζή και Κωνσταντά με τα χειρόγραφα αιώνων κλπ.

Το τρενάκι επαναδρομολογήθηκε στη γραμμή Ανω Λεχώνια - Μηλιές, μήκους 15 χλμ. Η διαδρομή διαρκεί 90 λεπτά, με 15λεπτη στάση στην Ανω Γατζέα και η μέγιστη ταχύτητά του είναι 20 χλμ. την ώρα.
Υπάρχει το παραδοσιακό τροχαίο υλικό, ατμάμαξες του 1903 και του 1912, ξύλινα βαγόνια με εξώστες όσο και δύο νέες ντιζελάμαξες που αποκτήθηκαν από τον ΟΣΕ το 2000.




















Οι φωτο δικές μου (και μία της τότε 11χρονης κόρης μου) από εκδρομή με το τρενάκι το 2008
95
Θεσσαλία / Νότιο Πήλιο: Απλώς μοναδικό!
« Last post by Lady on 30 May 2012, 09:22:31 PM »
Νότιο Πήλιο: Απλώς μοναδικό!


Χόρτο

Όμορφα χωριά και μικροί οικισμοί, υπέροχες παραλίες στην έξοδο του Παγασητικού και η πηλιορείτικη Φύση που μαζί με ελιές «καλύπτει» τους γύρω λόφους: η εικόνα της καλοκαιρινής γαλήνης...

Το τοπίο που θα βρείτε είναι διαφορετικό από το άλλο Πήλιο. Το υψόμετρο είναι χαμηλότερο, οι ελιές είναι τα κυρίαρχα δέντρα και οι κουμαριές είναι παντού.

Οι παραλίες και οι όρμοι στην πλευρά του Παγασητικού (Κάλαμος, Πάου, Χόρτο, Μηλίνα, Βαλτούδι, Μαραθιά, Αλογόπορος) έχουν σχεδόν πάντοτε νηνεμία και ήρεμα νερά, ενώ αυτές του Αιγαίου (Κατηγιώργης, Λύρη, Θεοτόκος, Πλατανιάς, Καστρί, Μορτιάς, Ποτιστικά) υπάγονται στην κυριαρχία των ανέμων του Αιγαίου.



Λαύκος
Το νότιο Πήλιο ως διοικητική διαίρεση περιλαμβάνει τους Δήμους Αφετών, Αργαλαστής, Σηπιάδος και την κοινότητα Τρικερίου. Αυτά βέβαια μέχρι στιγμής γιατί ο «Καποδίστριας» πρόκειται να αλλάξει.

Ο Δήμος Αφετών εκτείνεται από τον Παγασητικό μέχρι την ανατολική πλευρά προς το Αιγαίο, έχει πρωτεύουσα το Νεοχώρι, περιλαμβάνει τους Αφέτες (Νιάου), τη Συκή, την Αφησσο και εκτείνεται βορειότερα μέχρι το Καλαμάκι και τη Λαμπινού.

Επειδή όμως όταν λέω νότιο εννοώ νότιο, επικέντρωσα αυτή την περιήγηση στον Δήμο Σηπιάδας, στην Κοινότητα Τρικερίου και λιγότερο στον Δήμο Αργαλαστής.

Υπάρχουν κάποιες σκηνές που γεννούν συναισθήματα που δεν περιγράφονται, όπως το να οδηγείς στους στενούς αλλά γραφικούς δρόμους του Ν. Πηλίου με το παράθυρο ανοιχτό, ακούγοντας τα τζιτζίκια, και να αναπνέεις την αύρα της θάλασσας. Τα χωριά και οι οικισμοί που περνάς μόνο αρχιτεκτονικά θυμίζουν λίγο το κλασικό βόρειο Πήλιο. Εξαιρείται η κοινότητα Τρικερίου που δεν θυμίζει Πήλιο καθόλου!

Η Αργαλαστή, έδρα του ομώνυμου δήμου, είναι ένα όμορφο χωριό με αρκετά αναπαλαιωμένα οικήματα παραδοσιακής πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής. Σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από τον Βόλο είναι ένα από τα σημαντικότερα κεφαλοχώρια του Πηλίου που άνθησε κυρίως την εποχή της τουρκοκρατίας.

Ηδη από τα τέλη του 17ου αιώνα ήταν κέντρο ακμαίας οικονομικής δραστηριότητας. Η πρώτη αναφορά που υπάρχει βρίσκεται σε ένα τουρκικό φιρμάνι του 1653.

Ο 18ος αιώνας βρίσκει την Αργαλαστή να αποτελεί ένα ανεπτυγμένο κεφαλοχώρι του Πηλίου, με μεγάλη παραγωγή σε πολλά αγροτικά προϊόντα και με έντονη δραστηριότητα στον τομέα της σηροτροφίας. Επίσης, είναι μέλος του ιστορικού Συνεταιρισμού των Αμπελακίων.

Είναι ένα χωριό πλούσιο με τεράστιες κτηματικές, δασικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις όπου καλλιεργούνται ελιές, αμπέλια, σύκα, σιτάρι, κριθάρι και διάφορα οπωροφόρα. Αρκετοί κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται επίσης με την κτηνοτροφία και την αλιεία.

Ο Δήμος Σηπιάδος έχει έδρα τον Λαύκο, χτισμένο αμφιθεατρικά σε μια πλαγιά - ελαιώνα και κλασικά θα βρείτε μια όμορφη πλατεία σκιασμένη με γιγάντια πλατάνια.

Η Κοινότητα Τρικερίου είναι, όπως ο αγαπητός φίλος Θεόφιλος Μπασγιουράκης την αποκάλεσε στο Ελληνικό Πανόραμα, το «Ακρόπρωρο του Πηλίου» ή, όπως λέει η ιστοσελίδα του, «...ένα από τα μυστικά που το Πήλιο κρατούσε κρυφά για πολλά χρόνια». Είναι χτισμένο στην κορυφή του λόφου στην είσοδο του Παγασητικού Κόλπου και μέχρι πρόσφατα, έφτανε κανείς εκεί με καραβάκι από τον Βόλο. Οι κάτοικοι είναι κυρίως ναυτικοί και εκεί θα δείτε μια διαφορετική αρχιτεκτονική απ' ό,τι στο υπόλοιπο Πήλιο, με εξαίρεση κάποια παλιά αρχοντικά.


Να επισκεφθείτε...

• Την Αργαλαστή για την όμορφη πλατεία της, όπως επίσης και για το κτίριο του Παρθεναγωγείου, στο οποίο ήταν διευθυντής ο μεγάλος ποιητής Κώστας Βάρναλης. Δείτε το μαρμάρινο κωδωνοστάσιο της εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων που είναι αντίγραφο εκείνου της Αγίας Φωτεινής της Σμύρνης, το οποίο κατέρρευσε το 1950. Η ονομασία του χωριού προέρχεται μάλλον από τις λέξεις «Αργώ» και «ελαύνω», αφού κατά την παράδοση, η περιοχή αποτέλεσε το πέρασμα των Αργοναυτών στο Αιγαίο Πέλαγος ώστε να ξεκινήσουν την εκστρατεία.

• Τον παραθαλάσσιο οικισμό Χόρτο (46 χλμ. από τον Βόλο), καταπράσινο και «πνιγμένο» μέσα στους ελαιώνες που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. Εκεί θα βρείτε αμμουδερές παραλίες με τα καθαρά γαλαζοπράσινα νερά, ενώ μπορείτε να επισκεφθείτε και το Μουσείο Αγγελίνη για την πλούσια συλλογή από οικιακά σκεύη, παλαιά αντικείμενα, εργαλεία της καθημερινής ζωής, παραδοσιακές στολές και βιβλία. Το χωριό οφείλει την ονομασία του στην πλούσια χλωρίδα της περιοχής.

• Τη Μηλίνα, 4 χλμ. πιο κάτω, ένα παραθαλάσσιο ψαροχώρι που έχει εξελιχθεί σε δημοφιλή παραθεριστικό προορισμό. Εκεί ήταν τους αρχαίους καιρούς η πόλη του Βασιλιά Φιλοκτήτη, η αρχαία Ολιζών. Από εκεί μπορείτε να επισκεφθείτε με καϊκάκι το Μοναστήρι των Αγίων Σαράντα που βρίσκεται απέναντι στο νησάκι Αλατάς.

• Το πανέμορφο ορεινό Προμύρι που είναι μάλλον η αρχαία Σηπιάδα, η πιο μεγάλη και η πιο σημαντική πόλη του ανατολικού Πηλίου κατά την ιστορική βιβλιογραφία. Είναι χτισμένο αμφιθεατρικά και έχει παραδοσιακό «χρώμα». Τα πετρόχτιστα σπίτια, τα λιθόστρωτα και τα πλακόστρωτα καλντερίμια ακολουθούν το φυσικό ανάγλυφο της περιοχής. Η κεντρική πλατεία σκιάζεται από υπερχιλιόχρονο πλάτανο. Να δείτε επίσης την Τρανή Βρύση που κατασκευάστηκε το 1796 από Ζουπανιώτες μαστόρους και είναι η μοναδική της Θεσσαλίας σε αυτό το μέγεθος και σε αυτή τη μορφή. Εχει ανακηρυχθεί «διατηρητέο μνημείο». Τέλος, επισκεφθείτε το ναό της Παναγίας αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου που χτίστηκε γύρω στα 1760.

• Τον Κατηγιώργη, λίγα χλμ. πέρα από το Προμύρι, ένα μικρό ψαράδικο λιμανάκι απέναντι από τη Σκιάθο. Στα βόρεια είναι η Λύρη και η Θεοτόκος, που είναι ανοιχτές στο Αιγαίο, ενώ οι νοτιοδυτικές ακτές από τον Κατηγιώργη μέχρι την Πλατανιά είναι γεμάτες ήμερους αμμουδερούς όρμους. Ο Κατηγιώργης είναι ένας πολύ γραφικός, μικρός οικισμός που εκτός από πανέμορφες παραλίες έχει και εξαιρετικές ψαροταβέρνες.

• Τον Πλατανιά, ένα όμορφο παραθαλάσσιο χωριό που έχει το προσόν να είναι και η ιχθυόσκαλα της ευρύτερης περιοχής. Στον Πλατανιά υπάρχουν αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια, υπάρχει μια καλή παραλία μπροστά στο χωριό και επειδή δεν πολυκυκλοφορούν αυτοκίνητα θεωρώ πως είναι ένα ιδανικό μέρος για οικογενειακές διακοπές, ιδίως αν υπάρχουν μικρά παιδιά. Αν περπατήσουμε λίγο προς τα δυτικά, μετά την παραλία του Πλατανιά φτάνουμε στο Καστρί, έναν πανέμορφο οικισμό με πολύ ωραία θάλασσα.

• Τη σπηλιά της Θέτιδας και του Πηλέα. Βρίσκεται σε μια μικρή παραλία ανατολικά του Πλατανιά και είναι προσβάσιμη μόνο διά θαλάσσης. Εκεί κατά την παράδοση βρέθηκε ο Πηλέας με τη Θέτιδα και εγεννήθη ο Αχιλλέας. Ακριβώς πλάι βρίσκεται ένα ακόμη θαλάσσιο σπήλαιο πιο βαθύ γεμάτο νυχτερίδες και αγριοπερίστερα, ενώ συχνά μπορεί να βρείτε και φώκια μέσα.



Κατηγιώργης

Μορτιάς

Πάλτση

Ποτιστικά

Μηλίνα

Xόρτο

Τρίκερι

Το Τρίκερι και από μόνο του είναι λόγος σοβαρός να επισκεφθείτε την περιοχή. Απέχει συνολικά 75 χλμ. από τον Βόλο και ο δρόμος, ιδίως μετά τη Μηλίνα, είναι πολύ καλός.

Φανταστείτε πως ήταν ένας τόπος τελείως αποκομμένος μέχρι τα μέσα της δεκαετίας το '70 γιατί συνδεόταν με τον υπόλοιπο κόσμο μόνο διά θαλάσσης. Να είναι καλά η «μακαρίτισσα» πλέον ΜΟΜΑ που έφτιαξε το δρόμο.

Το Τρίκερι είναι «σκαρφαλωμένο» σε μια ράχη του Τισσαίου όρους. Ενα γραφικότατο χωριό ναυτικών, με ιστορία, υπέροχη θέα, πλακόστρωτα καλντερίμια, παλιά αρχοντικά και το θρόνο του Ναπολέοντα! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ολο το χωριό είναι χτισμένο με μορφή κάστρου και από μακριά φαίνεται εξαιρετικά εντυπωσιακό. Η ρυμοτομία με τα στενά δρομάκια σε ένα σύνολο κύκλων και καθέτων εξυπηρετούσε τα παλαιότερα χρόνια αμυντικούς σκοπούς.

Εξάλλου αρχικά το χωριό βρισκόταν στο νησάκι Τρίκερι, αλλά λόγω των πειρατών μετακινήθηκε στη σημερινή του θέση στα τέλη του 16ου αιώνα. Τα σπίτια του χωριού είναι πέτρινα διώροφα με κεραμίδια που πολλές φορές είναι βαμμένα σε έντονα χρώματα, ενώ μέσα σε αυτά υπάρχουν και τα μεγάλα αρχοντικά των παλαιών καπεταναίων. Οι Τρικεριώτες ήταν πάντοτε καλοί ναυτικοί και αρκετοί είχαν ασχοληθεί με τη σπογγαλιεία.

Τα τρικεριώτικα καράβια ήταν αυτά που μετέφεραν κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας όλα τα προϊόντα του Πηλίου στα λιμάνια της Ευρώπης κι έτσι προέκυψε και ο θρόνος του Ναπολέοντα. Οταν λοιπόν ο Μέγας Ναπολέων ακύρωσε την επίσκεψή του στη Βαρκελώνη, κάποιοι Τρικεριώτες καπεταναίοι τον αγόρασαν για λίγους στατήρες σιταριού. Θα τον δείτε μέσα στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας.

Στο Τρίκερι να δείτε ακόμη τα αρχοντικά πυργόσπιτα των Φουρτούνα, Κουτμάνη, Κουμπουρέλλου, Βογιατζή και Κρητικού. Το αρχοντικό Κουτμάνη αγοράστηκε απο την Κοινότητα Τρικέρων προς αναπαλαίωσή του, για τη στέγαση ναυτικού μουσείου και πολιτιστικού κέντρου. Αξίζει επίσης να κάνετε μια μικρή πεζοπορία μήκους 1,5 χλμ. πάνω στο πετρόχτιστο μονοπάτι από το Τρίκερι στην Αγία Κυριακή.

Οπωσδήποτε να επισκεφθείτε τους παραθαλάσσιους οικισμούς Αγία Κυριακή με τον παραδοσιακό Ταρσανά, τις Κόττες και το νησάκι με το Παλιό Τρίκερι, τη Μονή της Ευαγγελίστριας και το εκκλησάκι του Αη Γιάννη του Προδρόμου.

Τέλος, αν τύχετε σε γιορτή, οι Τρικεριώτισσες φορούν τις τοπικές ενδυμασίες τους που είναι βαρύτιμες και υπέροχες. Οπως γράφει το ενημερωτικό φυλλάδιο: «Η παραδοσιακή φορεσιά είναι φτιαγμένη με περίσσιο μεράκι επηρεασμένη από τη ναυτική παράδοση του χωριού... ενώ το μεταξωτό της πουκάμισο είναι το ίδιο με εκείνο των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Τι πανδαισία χρωμάτων... τι μετάξι ύφαιναν τα χέρια τους... τι καλλιτέχνημα το χρυσοκέντημά της... τι υφάσματα φέρναν οι καπεταναίοι από την Πόλη... κι όλα αυτά για μια φορεσιά, χάρμα οφθαλμών».



Τρίκερι - χωριό



Τρίκερι - Aγία Κυριακή


Πηγή των κειμένων: kathimerini.gr
Φωτογραφίες: net
96
Θεσσαλία / Σκόπελος
« Last post by Lady on 30 May 2012, 09:18:50 PM »

Αν έπρεπε να περιγράψουμε τη Σκόπελο με μία φράση αυτή θα ήταν: Δάσος μέσα στη θάλασσα. Με πράσινο που καλύπτει σχεδόν το 80% της έκτασής της, η Σκόπελος δεν είναι μόνο ένα από τα ομορφότερα νησιά των Βορείων Σποράδων αλλά και το πιο πράσινο νησί του Αιγαίου. Είναι, όμως, και πολλά άλλα..
Έχει χαρακτηριστεί ως το «πράσινο και γαλάζιο νησί» από το Διεθνή Οργανισμό Βιοπολιτικής για την εκτεταμένη του δασοκάλυψη (άνω του 67%) με παρθένα πυκνά πευκοδάση και τα καταγάλανα νερά που το περιβάλλουν.
Η Σκόπελος βρίσκεται ανατολικά του Πηλίου και βορείως της Εύβοιας, με δαντελωτές ακτογραμμές και πλούσια θαλασσινή περίμετρο μήκους 67 χλμ. Η πόλη της με 4.000 κατοίκους είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός από το 1978.



Η Χώρα, χτισμένη στο Βορρά σε μια κλειστή αγκαλιά, είναι μια πανέμορφη μικρή πολιτεία με στενά πλακόστρωτα ανηφορικά δρομάκια και ασβεστωμένα σπίτια με κεραμίδι να ανεβαίνουν μέχρι τους 3 λόφους και το Κάστρο. Οι Σκοπελίτες μετά από δεκαετίες προσκόλλησης στα σκούρα καφέ πορτοπαράθυρα και τους τόνους του καφέ μέχρι το μπεζ, σήμερα κάνουν δειλά ανοίγματα στα πράσινα, γαλάζια και κόκκινα χρώματα! Ίσως τους επηρέασε η ανθισμένη πολύχρωμη μπουκαμβίλια που παραδοσιακά υπάρχει πίσω από κάθε αυλή.

Στο νησί υπάρχουν τρία όμορφα χωριά, η Γλώσσα (1.300 κάτ.) με επίνειο το Λουτράκι, το Κλήμα (50 κατ.) και το Έληος (350 κατ.).

Γλώσσα - Λουτράκι
Το δεύτερο σε πληθυσμό χωριό του νησιού, κτισμένο στα 250 μ. από τη θάλασσα σε πλαγιά πνιγμένη από πεύκα, οπωροφόρα, ρεματιές και τόσα πολλά πλατάνια που παλιά ονομαζόταν «η Πλατάνα»!

Παλιό Κλήμα
Γραφικό χωριό κοντά στη Γλώσσα που αντικρίζει τη Σκιάθο και τη Β. Εύβοια. Έχει δύο μαχαλάδες, το Επάνω και το Κάτω Κλήμα, που, όπως λένε οι Κληματιανοί, χτίστηκε το 1700 περίπου.

Έληος
Σε πανέμορφη τοποθεσία αυτό το χωριό, ακριβώς κάτω από το δάσος του Βαθιά στο βουνό Δέλφη, γεμάτο πεύκα. Δίπλα του η παραλία του Χόβολου, με τις μοναδικές και υπέροχες αποχρώσεις των νερών της.


Τι να δω

• Τα Σεντούκια, περιοχή με τους λαξευτούς τάφους και με μοναδική θέα του νησιού και της γειτονικής Αλοννήσου. Πας από το χωριό Έληος σε απόσταση 5 χλμ., με τα πόδια ή με αυτοκίνητο. Ο δρόμος είναι καλός, αλλά 200 μ. πριν το τέλος θα πρέπει να ακολουθήσετε το μονοπάτι, όπως δείχνουν τα κόκκινα βέλη.
• Τον παμπάλαιο και καλοδιατηρημένο φάρο ύψους 60 μ. που λειτουργούσε με θρυαλλίδα ως το 1828. Βρίσκεται στον Κάβο Γουρούνι, στη μύτη του νησιού, πας οδικώς από την παραλία Περιβολιού ακολουθώντας χωμάτινο δρόμο μήκους 1,5 χλμ.






Παραλίες

Αν έχετε σκάφος ή νοικιάσετε βάρκα, θα έχετε την τύχη να κολυμπήσετε σε υπέροχες ερημικές παραλίες, ενώ με αυτοκίνητο, μηχανάκι ή το λεωφορείο, που κάνει συνεχώς δρομολόγια μεταξύ Σκοπέλου και Γλώσσας, θα βρεθείτε στην απέραντη Μηλιά, ίσως την ωραιότερη παραλία του νησιού με άμμο και βότσαλο στα 21 χλμ. από τη Σκόπελο, στις δυο μικρούλες Αντρίνες με ψάθινες ομπρέλες και πρόσβαση από εύκολο μονοπάτι, στην Καστάνη, το Χόβολο δίπλα στο χωριό Έληος, στο Λιμνονάρι, που πήρε αυτό τ' όνομα απ' τα ήρεμα νερά τους, στον Στάφυλο, 4 χλμ. από τη Χώρα και στο Βελανιό, από τις ομορφότερες παραλίες του νησιού για γυμνισμό. Στον Πάνορμο, με χοντρό βότσαλο στα 18 χλμ. από τη Χώρα, το μπάνιο κατά το σούρουπο είναι αξέχαστη εμπειρία, αφού λες πως κολυμπάς σε ένα ποτάμι με χρυσά νερά κι ο ήλιος χάνεται στο βάθος του ορίζοντα. Γλυφονέρι, Βελανιό, Περιβολιού, Μαρκ, Αρμενόπετρα, η μία καλύτερη από την άλλη, παραλίες που θα θυμάσαι για πάντα.



Εκδρομές στο νησί... κι αλλού...

Ξεκινώντας από το Λουτράκι, επισκεφτείτε τα Ρωμαϊκά Λουτρά στο κέντρο του οικισμού, και τα ερείπια από το τοίχος της αρχαίας Σελινούντας στη θέση Παλιόκαστρο.

 Ανηφορίζοντας προς τη Γλώσσα, οπλιστείτε με κουράγιο, αφήστε όποιο μεταφορικό μέσο κι αν διαθέτετε και ανεβείτε προς το "μπαλκόνι των Σποράδων", από το παλιό καλντερίμι. Είναι μια ωραία διαδρομή περίπου ενός χιλιομέτρου. Φτάνοντας, είναι μάλλον σίγουρο ότι θα καταλάβετε γιατί ονομάστηκε Γλώσσα...

Στη Γλώσσα καλό θα ήταν να περιπλανηθείτε στα σοκάκια της, και να αγναντέψετε τη μοναδική θέα. Από κει οι επιλογές σας είναι πολλές. Μπορείτε να ξεκινήσετε για ένα προσκύνημα στα ξωκλήσια της περιοχής, δεν είναι λίγοι οι επισκέπτες, τα τελευταία χρόνια που εξορμούν πεζοί προς τις Βόρειες Παραλίες του νησιού, Περιβολιού, Χονδρογιώργη, Πεθαμένης κ. αλλού.
  Από τη Γλώσσα επίσης μπορείτε να πάτε και ως το Μαχαλά ή Αθέατο, και από κει από ένα πανέμορφο καλντερίμι να περπατήσετε ως το Παλιό Κλήμα. Γενικά όσοι αγαπάτε ιδιαίτερα τη φύση, θα βρείτε πολλά μέρη που θα θέλετε να περπατήσετε, μιας και, ευτυχώς, το νησί είναι το πιο πράσινο της Ελλάδας, με εξαιρετική αλλά και σπάνια χλωρίδα.
Στο πρόγραμμα μπορούμε να προσθέσουμε και την επίσκεψη στο γειτονικό Έλιος, και από κει βέβαια στις συνεχόμενες παραλίες που κοσμούν το Νότιο μέρος του νησιού. Από το Χόβολο μέχρι τον Πάνορμο, θα βρείτε περισσότερες από 20 μικρές και μεγαλύτερες παραλίες με καταγάλανα νερά και χρυσή άμμο, πολλές από αυτές βέβαια για να τις επισκεφτείτε θα πρέπει να περπατήσετε λίγο από τον κεντρικό δρόμο, ή να τις προσεγγίσετε με σκάφος. Είναι όμως, για τον γράφοντα τουλάχιστον, και από τις καλύτερες του νησιού, μιας και δεν είναι ιδιαίτερα κοσμικές, όμως απόλυτα καθαρές, με τα πεύκα κυριολεκτικά να γίνονται ένα με τη θάλασσα.

Θα μπορούσαμε να καλύψουμε πολλά ΜΒ  αποθηκευτικού χώρου ακόμη προτείνοντάς σας εκδρομές στο νησί. Θα μείνουμε όμως ως εδώ και αφού βέβαια σας πούμε, ότι σίγουρα, θα περάσετε και από τα πανέμορφα σοκκάκια της Χώρας (Σκόπελος) από το κάστρο και τις Μονές της. Σας δώσαμε μια καλή ιδέα λοιπόν.Βάλτε την φαντασία σας και σας περιμένουμε, όλο το χρόνο βέβαια. Η Σκόπελος δεν είναι μόνο το καλοκαίρι όμορφη...
Από το Έλιος ανηφορίζοντας μετά από 5 περίπου χλμ. μπορούμε να πάμε στα γνωστά και ως "ΣΕΝΤΟΥΚΙΑ", όπου υπάρχουν λαξευτοί τάφοι. Εκτός από τους τάφους βέβαια αξίζει να τα επισκεφτείτε και για την μοναδική θέα που αντικρίζει κανείς αγναντεύοντας από ψηλά μεγάλο μέρος του νησιού αλλά και της γειτονικής Αλοννήσου. Ο δρόμος είναι αρκετά καλός αλλά σε ένα σημείο 200 μ. πριν τα σεντούκια θα πρέπει να εγκαταλείψετε το όχημά σας και να ακολουθήσετε το μονοπάτι, όπως δείχνουν τα κόκκινα βέλη που υπάρχουν για να σας οδηγούν.

Φυσικά μπορείτε να οργανώσετε ημερήσιες κυρίως, εκδρομές στη Σκιάθο και στην Αλόννησο. Για το σκοπό αυτό μπορείτε από το λιμάνι της Χώρας να πάρετε ένα από τα πολλά καραβάκια που επισκέπτονται την Αλόννησο το θαλάσσιο πάρκο και μερικές από τις νησίδες της. Στην περίπτωση της Σκιάθου, βολική θα ήταν και η υπάρχουσα ακτοπλοϊκή συγκοινωνία και κυρίως τα ιπτάμενα δελφίνια. Η καλύτερη λύση θα ήταν να πάρετε το πρώτο δελφίνι από το Λουτράκι, μιας και θα χρειαστούν μόνο 10 λεπτά για να φτάσετε στο λιμάνι της Σκιάθου. Η αναχώρηση από το λιμάνι της Σκοπέλου για Σκιάθο δεν προτείνεται σε όσους δεν διαμένουν εκεί, διότι είναι περισσότερη η διαδρομή σε χρόνο και επόμενα μεγαλύτερο το εισιτήριο. Η επιστροφή μπορεί να γίνει το ίδιο βράδυ είτε με ιπτάμενο δελφίνι ή με  καράβι...









Πηγή: Διάφορες ιστοσελίδες
97
Θεσσαλία / Re: Αλόννησος
« Last post by Lady on 30 May 2012, 09:16:38 PM »
Σκεφτόμουν ποιο μέρος της περιοχής μας να παρουσιάσω στο φόρουμ και ξαφνικά θυμήθηκα τις πρώτες μου αληθινές διακοπές. Ήταν στην Αλόννησο το 1985. Φοιτήτρια στο πτυχίο.
Ήταν οι πρώτες διακοπές που έκανα για πολλές μέρες με παρέα... φίλους και αισθήματα...
Τις θυμάμαι με πολύ νοσταλγία. Τότε το νησί δεν είχε καθόλου οδικό δίκτυο και πήγαινες όπου ήθελες με τα μικρά καραβάκια που εκτελούσαν δρομολόγια προς όλες τις ακτές.
Είχαμε μείνει στα Καλαμάκια. Τα είδα, ψάχοντας φωτογραφίες στο net και δεν γνώρισα το μέρος.
Το 1985 υπήρχε εκεί μόνο ένα ταβερνάκι και δυο σπίτια που με καλή διάθεση μπορούσες να τα πεις ενοικιαζόμενα δωμάτια. Δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα.
Για ντουζ υπήρχε ένα λάστιχο ποτίσματος μπορεί και 100 μέτρα, που όλη τη μέρα ζεσταίνονταν από τον ήλιο και δεν παγώναμε όταν (με το λάστιχο) μπανιαριζόμασταν.
Το βράδυ με γεννήτριες ηλεκτροδοτούνταν τα δωμάτια και το ταβερνάκι ως τις 11 -12.
Μετά το απόλυτο σκοτάδι... οι φακοί και τα κεριά. Όμως το θυμάμαι σαν τώρα ... ήταν ΜΑΓΕΙΑ !!! Καθόμασταν στην ακρογιαλιά (που στη φωτό έχει μπετοναριστεί και φαίνεται σαν ντόκια λιμανιού) μέχρι πολύ αργά κάτω από το φεγγάρι.
Μόνοι μας συνήθως - ερημικό το μέρος. Ρίχναμε τις βουτιές μας και χαιρόμασταν όλα όσα μπορούσαμε ... τα πάντα.
Τη μέρα ψαρεύαμε απ΄ έξω με πολυάγγιστρα και σκέτο ψωμί (ναι πιάναμε ψάρια - μέχρι και μελανούρι έπιασα θυμάμαι) και την ψαριά μας τη δίναμε και μας την τηγάνιζαν στο ταβερνάκι, αγοράζαμε σαλάτα και μπύρες και ήμασταν αρχηγοί !!!!!
Που λεφτά για περισσότερα .... Φεύγοντας βέβαια, δεν ήθελα να φάω ψάρι για μήνες  ;)
Θυμάμαι πόσο απίθανα περάσαμε κι αναρωτιέμαι αν υπάρχουν πια τέτοια μέρη ή τα εξαφάνισε όλα ο πολιτισμός ......
98
Θεσσαλία / Αλόννησος
« Last post by Lady on 30 May 2012, 09:15:39 PM »

Η Αλόννησος είναι ένα πανέμορφο νησί με πυκνή βλάστηση και ανεπανάληπτες ομορφιές. Περιβάλλεται από μια συστάδα μικρών νησιών. Κύριο χαρακτηριστικό του τοπίου της είναι οι απότομοι βράχοι και οι πολλές θαλάσσιες σπηλιές στις οποίες βρίσκει καταφύγιο η μεσογειακή φώκια. Εξάλλου το θαλάσσιο πάρκο που έχει δημιουργηθεί στο νησί, αποτελεί ένα από τα λιγοστά καταφύγια της φώκιας «Monachus – Monachus» και είναι το σήμα κατατεθέν της Αλοννήσου.
Είναι το δεύτερο σε μέγεθος νησί των Βόρειων Σποράδων. Βρίσκεται σε απόσταση δύο περίπου μιλίων ανατολικά της Σκοπέλου και απέχει 62 ν.μ. από το Βόλο.
Η Αλόννησος ξεχωρίζει για το φυσικό της κάλλος. Η περιήγηση στο νησί είναι μια εμπειρία ανεπανάληπτη που χαρίζει στον κάθε επισκέπτη αξέχαστες αναμνήσεις. Καταπράσινα τοπία, πυκνά πευκοδάση, παρθένες παραλίες με καταγάλανα νερά και υπέροχα ακρογιάλια, συνθέτουν την υπέροχη φύση της.
Τα γραφικά χωριά, τα άσπρα φρεσκοβαμμένα σπίτια με κεραμοσκεπές, τα πλακόστρωτα σοκάκια, οι εκκλησιές και οι καλοσυνάτοι άνθρωποι δημιουργούν όλες τις προϋποθέσεις για αξέχαστες διακοπές.
Ανήκει στα νησιά που δεν έχουν κορεστεί ακόμη από τον τουρισμό. Έτσι διατηρεί τις ομορφιές της και προσελκύει χιλιάδες φυσιολάτρες που σπεύδουν κάθε καλοκαίρι στο νησί για να περάσουν τις διακοπές τους σ’ έναν από τους λιγοστούς επίγειους παραδείσους.
Οι τουριστικές υποδομές του νησιού ικανοποιούν τις απαιτήσεις των επισκεπτών του. Εκτός από τη διαμονή στα ξενοδοχεία και στα συγκροτήματα ενοικιαζόμενων δωματίων που θα σας προσφέρουν όλες τις ανέσεις, εκείνο που πραγματικά θα σας μείνει αξέχαστο από τις διακοπές στην Αλόννησο είναι το φαγητό.
Η κουζίνα του νησιού φημίζεται για τις ξεχωριστές της συνταγές. Αν είστε λάτρεις των θαλασσινών θα απολαύσετε λουκούλλεια γεύματα, καθώς η Αλόννησος είναι ο παράδεισος του φρέσκου ψαριού. Δοκιμάστε την κακαβιά, το γεμιστό καλαμάρι, τη αστακομακαρονάδα, την μπάρμπεκιου μελιτζάνα και την Αλοννησιώτικη τυρόπιτα. Κι επειδή ένα καλό γεύμα πρέπει να συνοδεύετε από ένα νόστιμο επιδόρπιο, προτιμήστε τα παραδοσιακά γλύκα του νησιού. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν το ρυζόγαλο, η καρυδόπιτα, τα αμυγδαλωτά και τα ψημένα σύκα με μέλι.

Η Αλόννησος είναι το ιδανικό μέρος για εκείνους που αναζητούν ήρεμες διακοπές σε ένα όμορφο, ανέγγιχτο φυσικό περιβάλλον.

ΠΑΤΗΤΗΡΙ


Το Πατητήρι είναι η πρωτεύουσα και το λιμάνι του νησιού. Ο οικισμός του είναι κτισμένος στις πλαγιά του βουνού και σχηματίζει ένα τείχος γύρω από την Αλόννησο ή Χώρα, την παλιά πρωτεύουσα, η οποία υπέστη σοβαρές καταστροφές από το σεισμό του 1965, λόγω του οποίου οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν. Έτσι, από το 1978 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Πατητήρι. Επειδή, άρχισε να κατοικείται και να αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια δεν έχει τα τυπικά γνωρίσματα ενός παραδοσιακού νησιώτικου οικισμού.
Είναι «πνιγμένο» στο πράσινο, καθώς περιβάλλεται από κατάφυτες εκτάσεις. Tα σπίτια είναι κάτασπρα και με τις κεραμιδένιες σκεπές τους δημιουργούν παραμυθένιες εικόνες.
Tο όνομά του το χρωστά στα πατητήρια των σταφυλιών που υπήρχαν παλαιότερα στην περιοχή και ήταν η κύρια απασχόληση των κατοίκων.
Είναι η πιο ανεπτυγμένη τουριστικά περιοχή του νησιού.



ΠΑΡΑΛΙΕΣ

Στην Αλόννησο θα βρείτε παραλίες κυριολεκτικά για όλα τα γούστα αφού η ποικιλία που συναντά ο επισκέπτης στο νησί σίγουρα θα ικανοποιήσει και τους πιο δύσκολους. Μπορεί να πάει κανείς είτε περπατώντας είτε με βάρκα είτε με αυτοκίνητο – δίκυκλο.

Σύμφωνα με ντόπιο ψαρά που μέτρησε τις παραλίες της Αλοννήσου, όλες μαζί μικρές και μεγάλες φτάνουν τις 51 παραλίες. Φυσικά είναι αδύνατον να σας τις δείξουμε όλες και μην ξεχνάτε ότι σε αρκετές από αυτές έχετε πρόσβαση μόνο δια θαλάσσης.
Οι βάρκες που ξεκινούν από το Πατητήρι για κάθε παραλία παραμένουν άνετο και δημοφιλές μέσον μετακίνησης παρά την ανάπτυξη του οδικού δικτύου. Πριν από την αποβίβαση μη ξεχάσετε να συμφωνήσετε με τον βαρκάρη την ώρα της επιστροφής.
Οι μεγαλύτερες και οργανωμένες παραλίες βρίσκονται στην νότια πλευρά του νησιού στην πλευρά που είναι και το Πατητήρι, όπου στη πλειοψηφία τους υπάρχει πρόσβαση με άσφαλτο και είναι οργανωμένες με ταβερνάκια, ομπρέλες και ξαπλώστρες.
Σε όσους αρέσει η άμμος, προτείνουμε την Χρυσή Μηλιά με το Τζώρτζη γυαλό, και για τους μικρούς μας φίλους σίγουρα θα αρέσει η Μηλιά με τα παιδικά φουσκωτά παιχνίδια που θα βρουν εκεί.
Το Κοκκινόκαστρο με τον Άγιο Δημήτριο είναι οι πιο διάσημες και πολυφωτογραφημένες.
Το Λεφτό Γυαλό με το Μεγάλο Μουρτιά να είναι πιο φημισμένες για το καλό φαγητό που θα βρείτε εκεί, ενώ το Βύθισμα με το Μικρό Μουρτιά όπως βέβαια και όλες οι παραλίες της βόρειας πλευράς να είναι κατάλληλες για πιο ήσυχες και μοναχικές καταστάσεις καθώς δεν υπάρχουν ταβέρνες, εκδρομικά και γενικά πολυκοσμία.


Βύθισμα


Άγιος Δημήτριος


Καλαμάκια


Άγιος Πέτρος


Τζώρτζη γυαλός


Στενή Βάλλα


Στενή Βάλλα - λιμάνι


Μεγάλος Μουρτιάς


Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Αλοννήσου

Η Αλόννησος, μαζί με έναν αριθμό από ερημονήσια και βραχονησίδες, τη Περιστέρα, τα Δύο Αδέλφια, τα Σκάντζουρα, τη Κυρα-Παναγιά, τα Γιούρα, τη Ψαθούρα και το Πιπέρι, συνθέτουν ένα νησιωτικό σύμπλεγμα απαράμιλλης ομορφιάς, που φιλοξενεί εκτός από ένα από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς Μεσογειακής φώκιας στο κόσμο και άλλα σπάνια και απειλούμενα είδη χλωρίδας και πανίδας, όπως το γεράκι μαυροπετρίτης, τον αιγαιόγλαρο και το αγριοκάτσικο των Γιούρων.
Η σημαντικότητα του οικοσυστήματος της περιοχής από βιολογική και πολιτισμική άποψη, ώθησε την ελληνική πολιτεία το Μάιο του 1992, στο να ανακηρύξει την περιοχή ως προστατευόμενη, ιδρύοντας έτσι το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο, το πρώτο της Ελλάδας και ένα από τα μεγαλύτερα σε μεσογειακό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Η ίδρυση και η μετέπειτα διαχείριση του ΕΘΠΑΒΣ αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα σε διεθνές επίπεδο για την προστασία της Monachus monachus.
Η MOm, συνέβαλε καθοριστικά όχι μόνο στο σχεδιασμό και την ίδρυσή του, αλλά και στην οργάνωση και λειτουργία δραστηριοτήτων ζωτικής σημασίας, όπως η εφαρμογή της νομοθεσίας, η ενημέρωση του κοινού και η παρακολούθηση της κατάστασης του πληθυσμού της Μεσογειακής φώκιας, σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές.
Ο επισκέπτης του ΕΘΠΑΒΣ μπορεί να περιηγηθεί και να απολαύσει το φυσικό περιβάλλον και το μοναδικό τοπίο της περιοχής, ακολουθώντας πάντα τους κανονισμούς που έχουν θεσπιστεί για την προστασία του μοναδικού αυτού οικοσυστήματος.


Πηγή: διάφορες ιστοσελίδες
99
Θεσσαλία / Σκιάθος
« Last post by Lady on 30 May 2012, 09:12:54 PM »

Γνωριμία με την πόλη

Η γνωριμία με την Σκιάθο ξεκινάει από χώρα, την πρωτεύουσα του νησιού που είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στη βορειοανατολική πλευρά του λιμανιού και διατηρεί την ίδια θέση και ονομασία από τα αρχαία χρόνια.
Εδώ, χτυπά η καρδιά ολόκληρου του νησιού καθώς η Σκιάθος δεν έχει χωριά! Όσο παράξενο κι αν ακούγεται η Χώρα είναι ο μοναδικός οικισμός του νησιού.
Οι λεγόμενοι παραθαλάσσιοι οικισμοί δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια με την έκρηξη της οικοδομικής δραστηριότητας στο τομέα του τουρισμού. Έτσι, κοντά στις ωραιότερες παραλίες του νησιού κατασκευάστηκαν σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες, συγκροτήματα ενοικιαζόμενων δωματίων, καταστήματα, εστιατόρια και καφετέριες που έδωσαν ζωή, στις μέχρι τότε έρημες ακρογιαλιές.



Η ζωή στην πόλη της Σκιάθου ακολουθεί τους έντονους που χαρακτηρίζει κάθε σύγχρονο πολυσύχναστο θέρετρο αναψυχής.
Στην αρχιτεκτονική δόμηση της πόλης, η οποία κτίστηκε γύρω στο 1830 στη θέση της Παλιάς Πόλης, κυριαρχεί το παραδοσιακό νησιώτικο ύφος, με εμφανής όμως τις επιρροές από την πηλιορείτικη αρχιτεκτονική.
Μικρά κάτασπρα σπίτια με κεραμοσκεπές, μπαλκόνια, χαγιάτια και μικρές αυλές με πολύχρωμα λουλούδια συνθέτουν τις παραδοσιακές γειτονιές της Σκιάθου.
Περπατώντας στα πλακόστρωτα σοκάκια της πόλης αποκαλύπτει κανείς τις μοναδικές της ομορφιές. Εικόνες παραδοσιακές, γραφικές, ρομαντικές, ειδυλλιακές. Όλες μαζί δημιουργούν την ιδιαίτερη φυσιογνωμία της Σκιάθου.
Στην είσοδο του λιμανιού η μικρή Χερσόνησος του Μπούρτζι χωρίζει το λιμάνι της Σκιάθου στα δύο. Στο νέο – εμπορικό λιμάνι και το παλιό στο οποίο αράζουν τα ψαροκάικα, τα καΐκια που κάνουν το γύρω του νησιού και τα κότερα. Γύρω τους είναι κτισμένες αμφιθεατρικά οι συνοικίες της πόλης.
Όλοι δρόμοι της Χώρας τους καλοκαιρινούς μήνες πλημμυρίζουν από κόσμο. Στην οδό Παπαδιαμάντη, όπως λέγεται ο κεντρικότερος δρόμος της πόλης, και στα γύρω στενά, επικεντρώνεται η εμπορική κίνηση. Εδώ θα βρείτε πληθώρα καταστημάτων από τα οποία θα αγοράσετε σουβενίρ και δώρα που θα σας θυμίζουν για πάντα το νησί.
Γύρω από το παλιό λιμάνι λειτουργούν οι περισσότερες ταβέρνες της πόλης, στις οποίες θα δοκιμάσετε παραδοσιακές συνταγές, θα φάτε φρέσκα ψάρια και ντόπια κρεατικά. Ενώ, στην παραλιακή οδό από τη πλευρά του νέου λιμανιού βρίσκονται συγκεντρωμένα τα περισσότερα μεγάλα club, μπαράκια και κέντρα με ζωντανή μουσική. Εδώ, όπως καταλαβαίνετε, θα συναντήσετε τους επισκέπτες του νησιού, Έλληνες και αλλοδαπούς, που επιθυμούν διασκέδαση μέχρι πρωίας…
Σεργιανίζοντας στη Χώρα θα συναντήσετε και τις ιστορικές εκκλησίες της. Ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο μητροπολιτικός ναός των Τριών Ιεραρχών. Εδώ φυλάσσετε η θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς της Εικονίστρας ή Κουνίστρας. Στην Επάνω Γειτονιά, της πρωτεύουσας βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας της Λιμνιάς που ιδρύθηκε το 1838 και είναι αφιερωμένη στη γέννηση της Θεοτόκου. Εδώ, φυλάσσεται και η κάρα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Σε μια από τις τρεις κορυφές του λόφου πάνω στον οποίο εκτείνεται η πόλη, είναι κτισμένη η εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το περίφημο ρολόι.


  Μπούρτζι

Που θα πάτε – τι θα δείτε

Θα κάνετε μια ρομαντική βόλτα στο Μπούρτζι. Τη μικρή κατάφυτη χερσόνησο που χωρίζει το λιμάνι της Σκιάθου στα δυο. Στην είσοδο του Μπούρτζι βρίσκεται η προτομή του Αλ. Παπαδιαμάντη. Η Σκιάθος υπήρξε για τον μεγάλο διηγηματογράφο μας, η μούσα του. Τα περισσότερα έργα του είναι γεμάτα από εικόνες του νησιού.
Πάνω στην καταπράσινη χερσόνησο θα δείτε τα ερείπια του ενετικού φρουρίου, του Καστέλου του Αγίου Γεωργίου που έκτισαν οι αδερφοί Γκίζι το 1207 όταν κατέλαβαν το νησί, και το παλιό δημοτικό σχολείο που κτίστηκε με δωρεά του Αντρέα Συγγρού και που σήμερα λειτουργεί ως Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου.
Επίσης, στο Μπούρτζι λειτουργεί και καφετέρια στην οποία θα πιείτε τον καφέ σας και θα απολαύσετε την υπέροχη θέα.
Θα επισκεφθείτε το σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που λειτουργεί σαν μουσείο. Το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε, έζησε και πέθανε ο σπουδαίος συγγραφέας μας διατηρείται - χάρη στις φροντίδες του δήμου – σε πολύ καλή κατάσταση. Η διαρρύθμιση του παραμένει όπως ήταν επί των ημερών του και περιλαμβάνει πολλά από τα έπιπλα και τα προσωπικά αντικείμενα του Παπαδιαμάντη. Θα δείτε το κρεβάτι, το γραφείο και το μελανοδοχείο του, χειρόγραφα και πολλές φωτογραφίες και ανέκδοτες εκδόσεις του συγγραφέα.
Η Σκιάθος είναι το μοναδικό νησί των Σποράδων που διαθέτει αεροδρόμιο, το οποίο διευκολύνει την πρόσβαση των επισκεπτών του. επίσης, έχει τακτική σύνδεση με το λιμάνια του Αγίου Κωνσταντίνου, του Βόλου και τα γειτονικά νησιά (Σκόπελος, Αλόννησος). Την καλοκαιρινή περίοδο το νησί σφύζει από τουριστική κίνηση. Οι επιλογές δραστηριοτήτων ικανοποιούν όλα τα γούστα.


Οι παραλίες της Σκιάθου

Η Σκιάθος φημίζεται για τις όμορφες και καθαρές παραλίες της παγκοσμίως. Η κάθε μια έχει τη δική της χάρη και ομορφιά με αποτέλεσμα να καλύπτει όλα τα γούστα των παραθεριστών που την επισκέπτονται.
Στο κέντρο του νησιού βρίσκονται οι παραλίες Μπούρτζι, Μεγάλη Άμμος, Αχλαδιές, Βασιλιάς, Σκλήθρι, Τζανεριά και Καλαμάκι, στις οποίες παραθερίζουν πλήθος τουριστών λόγω της κοντινής απόστασης από το κέντρο και κατά συνέπεια και της εύκολης πρόσβασής τους. Οι παραλίες αυτές είναι όλες οργανωμένες με ομπρέλες και ξαπλώστρες, ενώ θα βρείτε κατά μήκος πολλά μεζεδοπωλεία, ταβέρνες και καφετέριες για την ολοκλήρωση της ψυχαγωγίας σας.


Αχλαδιές

Λίγο πιο νοτιοδυτικά θα βρείτε τις παραλίες Βρωμόλιμνος, Κολιός, Αγία Παρασκευή, Τρούλος, τις παγκοσμίως γνωστές Κουκουναριές, Αμπελάκια, Μεγάλη Μπανάνα, Μικρή Μπανάνα και Αγία Ελένη. Εξίσου πανέμορφα νερά λίγο έξω από το κέντρο. Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη αφού μπορείτε να εξυπηρετηθείτε και με την αστική συγκοινωνία του νησιού.

Κουκουναριές

Μεγάλη και Μικρή Μπανάνα

Στη βορειοδυτική πλευρά βρίσκονται οι παραλίες Κρυφή Άμμος, Μανδράκι, Ελιά, Άγκιστρος, Μεγάλος και Μικρός Ασέληνος, Λυγαριές και Κεχριά, ενώ πιο βόρεια θα βρείτε τα πασίγνωστα Λαλάρια, την παραλία Λεχούνι - Νικοτσάρα, το Μέγα Γιαλό και τον Ξάνεμο. Οι παραλίες αυτές είναι μαγευτικές, με μόνο μειονέκτημα τις καιρικές συνθήκες. Λόγω της γεωγραφικής θέσης τους, όταν φυσάει δυνατός βόρειος άνεμος δημιουργείται έντονη θαλασσοταραχή. Η πρόσβαση στις συγκεκριμένες παραλίες γίνεται μόνο με δικό σας μέσον. Είναι ιδανικές για ολοήμερη εκδρομή όταν ο καιρός είναι καλός.

Μανδράκι

Μεγάλη Ασέληνος

Λαλάρια

Ξάνεμος

Τσουγκριάς

Ανοιχτά από το λιμάνι της Σκιάθου, 2 μίλια νότια, βρίσκεται το ακατοίκητο νησάκι Τσουγκριάς, το μεγαλύτερο από ένα σύμπλεγμα τριών νησιών.
Είναι ένα πανέμορφο, καταπράσινο νησί που έχει γίνει δημοφιλές για τις ωραίες αμμουδιές σε όλη την περίμετρο του, με πεντακάθαρα γαλαζοπράσινα νερά.
Στολίδι για τα νησιά αποτελεί το γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Φλώρου, εκατέρωθεν του οποίου βρίσκονται και οι πιο εύκολα προσβάσιμες παραλίες της δυτικής πλευράς.
Όλες οι παραλίες έχουν πεντακάθαρα κρυστάλλινα νερά και πολύ ωραίες αμμουδιές ανάμεσα σε καταπράσινο τοπίο.
Ξεχωρίζει η παραλία βόρεια της εκκλησίας η οποία συγκεντρώνει και τον περισσότερο κόσμο.
Μικρά πλοιάρια μεταφέρουν καθημερινά τους επισκέπτες από το λιμάνι της Σκιάθου, στο όμορφο νησάκι.


Τσουγκριάς


Πηγή: Διάφορες ιστοσελίδες
100
10 πράγματα που πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να κάνετε όταν βρεθείτε στο Πήλιο


Πλατεία Τσαγκαράδας

1. Μη φοβάστε τα χιλιόμετρα. Ειδικά αν βρίσκεστε στο Βόλο μόνο για Σαββατοκύριακο, η ολοήμερη εκδρομή, γνωστή και ως «μικρός γύρος του Πηλίου», θα σας αποκαλύψει μέσα σε μία και μόνο μέρα μερικά από τα ωραιότερα χωριά και διαδρομές του Πηλίου. Από το Βόλο ανεβαίνετε για το χιονοδρομικό κέντρο των Χανίων. Περνάτε την πολυσύχναστη Πορταριά και μετά από κάποια χιλιόμετρα κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα δάση οξιάς. Η ορεινή διάβαση των Χανίων σας φέρνει από την άλλη πλευρά του βουνού, και το Αιγαίο πέλαγος ανοίγεται πλέον μπροστά σας σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Κατηφορίζετε, οι οξιές δίνουν τη θέση τους σε δάση καστανιάς, και περνάτε από τα χωριά Μακρυρράχη, Ανήλιο, Μούρεσι, Αγ. Δημήτριος για να φτάσετε τελικά στην Τσαγκαράδα. Μια πρώτη μεγάλη στάση στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής με τον τεράστιο πλάτανο, για καφέ και γλυκό του κουταλιού, επιβάλλεται. Συνεχίζετε για Μηλιές, όπου θα σταματήσετε για φαγητό (σε κάποιο από τα ταβερνάκια της πλατείας ή στο Σταθμό). Ο δρόμος στενός, γεμάτος στροφές, δίπλα σε γκρέμνα και απότομες πλαγιές που καταλήγουν στη θάλασσα. Εντάξει, δεν είναι και η πιο ξεκούραστη διαδρομή, η ομορφιά της όμως σας αποζημιώνει. Πλησιάζοντας προς το χωριό, το τοπίο αλλάζει ξανά: αφήνετε πλέον πίσω σας το Αιγαίο και ο Παγασητικός κόλπος, σαν μια τεράστια ήσυχη λίμνη, καταλαμβάνει το κάδρο. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής (προς Βόλο από Κάτω Λεχώνια) είναι μάλλον το πιο αδιάφορο, αλλά ο επαρχιακός δρόμος είναι σχετικά καλός και χωρίς πολλές στροφές.


Άφησσος

2. Αν θέλετε να γνωρίσετε τη «θαλασσινή όψη» του Πηλίου, κανονίστε μια εκδρομή μέχρι το Τρίκερι, το χωριό που βρίσκεται στη «μύτη» της Χερσονήσου. Πρόκειται για ένα «νησιώτικο» οικισμό με λευκοβαμμένα σπιτάκια και ανηφορικά καλντερίμια, σκαρφαλωμένο σε υψόμετρο 280 μέτρων, δεξιά της εισόδου του Παγασητικού - από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας έχετε εξαιρετική θέα στο στόμιο του κόλπου. Συμπληρώστε τη βόλτα σας με μια επίσκεψη στην Αγία Κυριακή, επίνειο του Τρικερίου και ψαροχώρι. Κατά μήκος του μικρού λιμανιού της, όλες οι ταβέρνες σερβίρουν εξαιρετικά θαλασσινά (φούσκες, κυδώνια, γυαλιστερές), που οι ντόπιοι τιμούν ως εξαιρετικό μεζέ για το τσίπουρο. Και σ' αυτή τη διαδρομή θα περάσετε από αρκετά χωριά του Νοτίου Πηλίου (Αργαλαστή, Χόρτο, Μηλίνα).


Τρίκερι

3. Κανονίστε μια μεγάλη βόλτα με άλογα (Αργαλαστή, Τσαγκαράδα).

4. Ανεβείτε με το Τρενάκι του Πηλίου από τα Άνω Λεχώνια μέχρι τις Μηλιές (εφόσον ο καιρός είναι καλός και οι γραμμές ανοιχτές). Το παλιό αυτό σιδηροδρομικό δίκτυο λειτουργεί μόνο το καλοκαίρι για τουριστικούς σκοπούς, η διαδρομή είναι πραγματικά υπέροχη, δυστυχώς όμως τα ωράρια όχι και τόσο βολικά. Πληροφορίες από το Δήμο Μηλεών (24230/86204) και τον ΟΣΕ.



5. Αναζητήστε αυθεντικές πηλιορείτικες γεύσεις: φασολάδα στα Χάνια, ρεβιθάδα και γεμιστούς κολοκυθοανθούς στην Τσαγκαράδα, «νηστίσιμους» λαχανοντολμάδες στον Κισσό, ορφανό κοκορέτσι στο Σταθμό (Μηλιές), ντόπιο λουκάνικο και σπετζοφάι σ' όλα τα χωριά του Πηλίου.


Χάνια

6. Το χιονοδρομικό κέντρο των Χανίων δεν φημίζεται για την ποιότητα του χιονιού του, ειδικά αν ο χειμώνας δεν είναι βαρύς. Αν ο καιρός λοιπόν το επιτρέπει και την εποχή που θα επισκεφτείτε τα Χάνια είναι ανοιχτό, ευκαιρία για ένα σλάλομ στις χιονισμένες πλαγιές.

7. Αγοράστε λουλούδια: καμέλιες, ορτανσίες, γαρδένιες, αζαλέες - τα φυτώρια του Πηλίου είναι φημισμένα. Μεγάλη ποικιλία θα βρείτε στη Μακρυρράχη και στα «αυτοσχέδια» ανθοπωλεία στα Χάνια και σε πολλά σημεία κατά μήκος της διαδρομής.

8. Λοξοδρομήστε και εξερευνήστε μερικά από τα όχι και τόσο φημισμένα χωριά. Το Νεοχώρι, π.χ., σας επιφυλάσσει μια υπέροχη πλατεία, ο Λαύκος το βράδυ, υπέροχη θέα από ψηλά στον Παγασητικό και καλό φαγητό (ψητά κρεατικά) και καλό κρασί. Κάθε εποχή το Πήλιο έχει να σου δείξει μια ξεχωριστή όψη και η ομορφιά σε αποζημιώνει σε κάθε σημείο του.



Άγιοι Σαράντα - Παραλία Μακρυρράχης

9. Το καλοκαίρι οπωσδήποτε επισκεφτείτε τις πολλές παραλίες του. Είτε τις απότομες βαθιές αλλά εκπληκτικής ομορφιάς στο Ανατολικό Πήλιο (Χορευτό, Άγιοι Σαράντα, Άγιος Ιωάννης, Παπά-Νερό, Ποτιστικά, Μυλοπόταμος, Πλατανιάς, Κατηγιώργης και πολλές άλλες) είτε τις πιο ήμερες από την πλευρά του Παγασητικού (Άφησσος, Λεφόκαστρο, Χόρτο, Μηλίνα, Τρίκερι κ.α.). Πολλές μάλιστα περιμένουν να τις ανακαλύψετε, καθώς είναι καλά κρυμμένες, μακριά από την επέλαση του πολιτισμού.


Χόρτο - Νότιο Πήλιο

10. Φεύγοντας, σταματήστε στο Βόλο για ένα τελευταίο «ποτηράκι». Τα τσιπουράδικα της πόλης είναι φημισμένα και η διαδικασία πραγματική ιεροτελεστία (δεν παραγγέλνεις μεζέ, σου φέρνουν κάθε φορά κάτι διαφορετικό). Μόνο με το μαλακό, η Εθνική σας περιμένει...


Βασική πηγή: Αθηνόραμα (με αρκετές δικές μου αλλαγές και προσθήκες)
Pages: 1 ... 8 9 [10]