Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: [1] 2 3 ... 10
1
Της Κατερίνας / ΠΩΛΕΙΤΑΙ
« Τελευταίο μήνυμα από Κατερίνα Επ. στις 27 Φεβρουάριος 2021, 11:08:44 πμ »

ΠΩΛΕΙΤΑΙ

Τυχαία μ έφεραν, αργά, τα βήματά μου
προχθές το βράδυ στην παλιά τη γειτονιά μου.
Το σπίτι που ’χα, τώρα πια δεν κατοικείται
κι έξω απ’ την πόρτα του κολλήσανε “ΠΩΛΕΙΤΑΙ”

Πολύ με τάραξε. Στ’ αλήθεια, τι μυστήριο;
Ένα μαχαίρι στην καρδιά το πωλητήριο.
Σαν να τσαλάκωναν τα φύλλα της ψυχής μου,
σαν να πουλούσανε κομμάτια  της ζωής μου.

Σκόνη πολύ και παραθύρια σφαλισμένα
λες κι αποφεύγουν να κοιτάξουνε εμένα.
Η άδεια αυλή, χωρίς γαρδένιες και μανόλιες,
να μου προσθέτει κι άλλο τεύχος στις απώλειες.

Στην γειτονιά δεν θα ξανάρθω, εννοείται.
Γιατί  με στοίχειωσε εκείνο το “ΠΩΛΕΙΤΑΙ”.

(ΦΩΤΟ:AndreasHW)
2
Της Κατερίνας / Απ: ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
« Τελευταίο μήνυμα από Κατερίνα Επ. στις 25 Ιανουάριος 2021, 10:07:40 μμ »
Iliast σ΄ευχαριστώ πολύ
3
Της Κατερίνας / Απ: Happy New Year
« Τελευταίο μήνυμα από Κατερίνα Επ. στις 25 Ιανουάριος 2021, 10:06:17 μμ »
Ελπίζω με καλύτερες συναιθηματικές συνθήκες...
4
Της Κατερίνας / Απ: 13033, η συνήθεια που έγινε λατρεία!
« Τελευταίο μήνυμα από iliast στις 25 Ιανουάριος 2021, 06:43:14 μμ »
:-D
5
Της Κατερίνας / Απ: Happy New Year
« Τελευταίο μήνυμα από iliast στις 25 Ιανουάριος 2021, 06:42:19 μμ »
Πολυ καλο! Πλησιαζουμε κι εμεις...
6
Της Κατερίνας / Απ: ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
« Τελευταίο μήνυμα από iliast στις 23 Ιανουάριος 2021, 09:24:06 μμ »
Γλυκεια μου... 
Πολυ ομορφο και θλιμενο...
7
Της Κατερίνας / Happy New Year
« Τελευταίο μήνυμα από Κατερίνα Επ. στις 31 Δεκέμβριος 2020, 06:10:25 μμ »

“Πάντως το βραβείο το παίρνουν τα κις λορέν της Σοφίας”, αποφάνθηκε η Μυρσίνη, ενώ συμφώνησαν  με μια φωνή όλοι στην ομήγυρη.
“Ε, μα έβαλα όλη μου την τέχνη! Για την Ελένη μας!” είπε η Σοφία, ψιλοκοκκινίζοντας.
“Χα, χα, ναι! Για την Ελένη μας! Εδώ έφτασα να φτιάξω παστίτσιο εγώ! Ποια; Εγώ, που δεν έχω ξαναμαγειρέψει ποτέ τίποτα πέραν του τοστ!”, χαριτολόγησε η βενιαμίν της ομάδας, η Λέττα. Η Λέττα είναι  μόλις 23 ετών. Η νεότερη χρονικά και ηλικιακά συνάδελφος, βρίσκεται στην Υπηρεσία μόλις 3 μήνες, συμβασιούχα ορισμένου χρόνου. Όλοι οι υπόλοιποι, μετρούν ήδη αρκετά χρόνια.
Σήμερα η μέρα είναι ξεχωριστή. Εκτός από τελευταία εργάσιμη του χρόνου, ανεπίσημη ημιαργία όπως συνηθίζεται, είναι και η τελευταία μέρα παραμονής στη δουλειά της Ελένης, μια και η καινούρια χρονιά θα τη βρει συνταξιούχο, καθώς ως παλιότερη –και τυχερότερη– δημόσια υπάλληλος, την πιάνει ο νόμος της πρόωρης συνταξιοδότησης.
 “Μα μέχρι τα εξηνταεπτά; Δεν θα μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας τότε”, διαμαρτύρονταν οι υπόλοιπες συναδέλφισσές της. Για τις περισσότερες απ’ αυτές βέβαια, είναι ζητούμενο εάν …παίρνουν τα πόδια τους και τώρα. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Σήμερα έχει στηθεί μια μικρή γιορτή για την Ελένη. Μεζεδάκια και κρασί που ετοιμάστηκαν ρεφενέ, είχαν αντικαταστήσει τους σωρούς από χαρτούρα που συνήθως έβλεπε κανείς πάνω στο μακρύ οβάλ τραπέζι συσκέψεων, που για την περίσταση είχε  καθαριστεί και στολιστεί μ’ ένα βάζο λουλούδια.
Ο υπολογιστής από τον οποίο έρχονταν οι ήχοι των τραγουδιών ενός web radio δε διέθετε πρόσθετα ηχεία, με αποτέλεσμα να ακούγονται ευτυχώς ελάχιστα τα ελληνικά λαϊκο-σκυλάδικα που λάτρευε ο Χρήστος, ο οποίος  και είχε αυτοχρισθεί dj! Οι φωνές και τα γέλια, που κάπου-κάπου γίνονταν και κακαρίσματα, σκέπαζαν τους υπόλοιπους ήχους.

Η Ελένη προσπαθούσε να συμμεριστεί τη χαρά των άλλων. Ένοιωθε κάπως αμήχανα. Για πολύ ώρα προσπαθούσε να προσδιορίσει το γιατί. Τα πάντα είχαν οργανωθεί πολύ καλά, με πολύ κέφι απ’ τους συναδέλφους. Το είχαν ετοιμάσει ως …surprise party, η ίδια όμως το είχε καταλάβει αρκετές μέρες νωρίτερα, μια και είχε αντιληφθεί τις μεταξύ τους συνεννοήσεις για το γλεντάκι αυτό. Ευνοούσε άλλωστε έτσι κι αλλιώς η διάταξη των στριμωγμένων γραφείων τους ωτακουστές, εκόντες άκοντες.
Ήταν λοιπόν περίπου προετοιμασμένη γι’ αυτό. Πού οφειλόταν λοιπόν αυτή η αμηχανία; Γιατί ένοιωθε έτσι παράξενα; Κι αυτό το σφίξιμο στο στήθος, που όσο περνούσε η ώρα μεγάλωνε; Γιατί ένοιωθε τόσο άβολα;
“Σσσσσσσσσς! Ησυχία!”, ακούστηκε κάποια στιγμή από το στόμα του Γιάννη, του προϊστάμενου της υπηρεσίας. Συμμορφώθηκαν πάραυτα όλοι στο παράγγελμα και σώπασαν. “Γκουχ… Λοιπόν! Σήμερα αποχαιρετάμε, εκτός από τον παλιό το χρόνο, και την εκλεκτή συνάδελφο και φίλη μας Ελένη. Η Ελένη μας, μετά από είκοσι-τόσα χρόνια καθημερινής δουλειάς και παρουσίας κοντά μας, έχει την τύχη να ξεκινάει μια καινούρια καριέρα, αυτήν της συνταξιούχου. Της ευχόμαστε ολόθερμα να είναι πάντα καλά, με υγεία και ευτυχία, να ζήσει πολλά-πολλά χρόνια, να χαρεί την καινούρια της ζωή. Και εκ μέρους όλων μας, Ελένη μου, θέλω να σου προσφέρω ένα δώρο που σκεφτήκαμε να σου κάνουμε για να συνοδεύσουμε τις ευχές μας. Να είσαι πάντα καλά, να ζεις ευτυχισμένη και να σε χαίρονται αυτοί που σ’ αγαπούν”.
Λέγοντας αυτά, έβγαλε από την τσέπη του ένα φάκελο και τον άνοιξε ο ίδιος, πριν καν τον δώσει στην Ελένη, στερώντας την από την τελευταία έκπληξη των λίγων δευτερολέπτων που διαρκεί το άνοιγμά του. “Σκεφτήκαμε λοιπόν να σου κάνουμε δώρο ένα τετραήμερο αεροπορικό ταξίδι στη Ρόδο, για δύο άτομα, σ’ ένα πολύ ωραίο πεντάστερο ξενοδοχείο! Να πάρεις τον άντρα σου και να πάτε, τώρα που θα έχεις και χρόνο! Σαν καλό ξεκίνημα, στη νέα σου ζωή”.
Επιχείρησε ν’ απλώσει το χέρι της να πάρει το φάκελο, αλλά δεν το ’κανε αμέσως. Ένιωσε ένα μούδιασμα και μια αίσθηση υψηλής θερμοκρασίας, σαν ν’ ανέβαζε ξαφνικά πυρετό.

Εκείνη τη στιγμή προσδιόρισε γιατί τόση ώρα αισθανόταν περίεργα και άβολα: «Στη νέα σου ζωή»… Ποια είναι αυτή; Και ποια είναι η παλιά της ζωή για να πιάσει από κει το νήμα; «Να σε χαίρονται αυτοί που σ’ αγαπούν». Υπάρχουν τέτοιοι;
Όσο για το ταξίδι….
Η αλήθεια είναι πως περίμενε σαν σπουδαίο γεγονός τη συνταξιοδότησή της. Σήμερα όμως, έμοιαζε να συνειδητοποιεί ξαφνικά, πόσο είχε απαξιώσει το κομμάτι της ζωής της που συνδεόταν με αυτό το γραφείο, με αυτούς τους ανθρώπους, με αυτό το περιβάλλον που τόσα χρόνια τώρα θεωρούσε βαρετό και πνιγηρό.
Στιγμιαία, είναι σαν να στάθηκε μπροστά σ’ έναν καθρέφτη και να αναγνώρισε τη μιζέρια της υπόλοιπης ζωής της.
Τι την περίμενε σπίτι; Η φροντίδα ενός νοικοκυριού που δεν την ζητούσε πια κανείς, αλλά προέκυπτε ως ανάγκη της ίδιας για να γεμίζει το χρόνο της και για να αισθάνεται χρήσιμη. Χρήσιμη σε ποιον άραγε;
 Ένας σύζυγος, με τον οποίο εδώ και πολλά χρόνια μοιραζόταν μια συμβίωση περιορισμένη σε συζητήσεις είτε για πρακτικά ζητήματα είτε  για την κόρη τους, που ήδη ζούσε στο εξωτερικό συνδυάζοντας δουλειά και μεταπτυχιακές σπουδές. Η ψευδαίσθηση ενός γάμου που, αν και νεκρός από καιρό, περιφερόταν ταριχευμένος με τα γνωστά υλικά: ρουτίνα, συμβάσεις, συγγενείς, λίγοι φίλοι, το σχήμα, η προς τα έξω εικόνα….
Κουβέντες που δεν έγιναν ποτέ, θέματα που δεν ανοίχθηκαν καν, ατέλειωτες σιωπές και χιλιάδες ανείπωτα. Κι εκείνη όλα αυτά τα χρόνια να φροντίζει απλώς να είναι ό λα «όπως πρέπει». Ήταν η πρώτη στιγμή που συνειδητοποιούσε πόσο σημαντικό ρόλο κατείχε αυτό το άχαρο 7.00 πμ-3.00μμ , Δευτέρα με Παρασκευή, στη μίζερη υπόλοιπη ζωή της.
“Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς”, μπόρεσε και είπε με φωνή σταθερή, απλώνοντας επιτέλους το χέρι και παίρνοντας το φάκελο με το δώρο. Τον έριξε κατευθείαν στον πάτο της τσάντας της. Εκεί θα έμενε, έτσι κι αλλιώς, ίσως και για πάντα. Το «ταξίδι οι δυο μας», δεν σκόπευε να το προτείνει ούτε καν σαν αστείο.
Κανείς δεν αντιλήφθηκε την ταραχή της. Η αυτοπειθαρχία και η αυτοσυγκράτηση ήταν, άλλωστε, το κύριο στοιχείο της συμπεριφοράς της, πολλά χρόνια τώρα.
Μπαμ! ακούστηκε δυνατά ο φελλός από τη σαμπάνια που άνοιξε η νεαρή Λέττα, προσπαθώντας να το κάνει με όσο περισσότερο θόρυβο μπορούσε. “Happy New Year!” Σχεδόν τσίριξε, με τη χαριτωμένη νεανική της φωνή και μ’ εκείνη την περίπου αμερικάνικη προφορά που διαθέτουν οι περισσότεροι αγγλομαθείς της ηλικίας της!
Η Ελένη την κοίταξε μ’ ένα γλυκό χαμόγελο. Στιγμιαία τη ζήλεψε έντονα. Όχι για τα νιάτα και την ομορφιά της. Ούτε για το ότι εκείνη ήταν στην αρχή κι η ίδια στο τέλος. Ζήλεψε την αθωότητα στον τόνο της φωνής της. Ζήλεψε το πόσο ανυποψίαστη ήταν για το τι ακολουθεί στη ζωή μιας γυναίκας.
“Χάπυ νιου γίαρ, Λέττα μου”, της ανταποκρίθηκε ωστόσο, με βαριά ελληνική προφορά και μ’ εκείνο το σταθερό χαμόγελο της συστατικής της αυτοκυριαρχίας.

8
Της Κατερίνας / 13033, η συνήθεια που έγινε λατρεία!
« Τελευταίο μήνυμα από Κατερίνα Επ. στις 27 Δεκέμβριος 2020, 11:05:08 πμ »

Τι κι αν σκαρώναμε στίχους ερωτικούς;
να τους τελειώσουμε, δεν ήτανε γραφτό μας.
Είναι που μπλέξαμε μ’ αυτούς τους κωδικούς
σε κάποια άχαρα sms στο κινητό μας.

Αντί να στέλνουμε μηνύματα καυτά,
ερωτικά, προκλητικά και very sexy,
έχει πιαστεί το δάκτυλό μας να πατά
πρωί το «2» και απόγευμα το «6»

Πάνε τα kinky και τα τύπου «ti foras?»…
Τώρα το μόνο που μας προκαλεί συγκίνηση
είναι ένα κάποιο μήνυμα αναφοράς
που λέει «εγκρίνεται η 2 μετακίνηση»
9
Της Κατερίνας / ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
« Τελευταίο μήνυμα από Κατερίνα Επ. στις 26 Δεκέμβριος 2020, 09:59:08 μμ »


ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

(Στον Θοδωρή, που δεν προλάβαμε ποτέ)


Δεν πρόλαβα να σ’ αγαπήσω.
Το μεγαλύτερό μου έλλειμμα, όλα αυτά τα χρόνια, στάθηκε αυτό.
Συχνά άκουγα, τότε, να μου λένε:
«Καλύτερα. Θα ήταν δυσβάστακτο για όλους σας εάν ζούσε με ένα τέτοιο πρόβλημα. Αφού στάθηκε άτυχο, καλύτερα που έφυγε αμέσως. Θα μετατρεπόσασταν σε οικογένεια με ειδικές ανάγκες, θα ήταν πολύ δύσκολο για εσάς. Κυρίως, θα ήταν άδικο και για το άλλο σας παιδάκι που ενώ γεννήθηκε μια χαρά, θ’ αναγκαζόταν να ζει κι εκείνο με περιορισμούς».

Ασπάστηκα κι εγώ αυτή την άποψη. Ήταν και είναι πάντα στα χείλη μου, κάθε φορά από τις λίγες, τις σπάνιες φορές, που η κουβέντα φέρνει εκείνο το σημείο της ζωής μου που περιλαμβάνει την τόσο σύντομη δική σου ζωή.

«Μεγαλώσαμε…»

Θυμάμαι ήταν η πρώτη κουβέντα που είπα στον μπαμπά σου, λίγο μετά το τηλεφώνημα του γιατρού που, με όσο καλύτερο τρόπο μπορούσε είναι αλήθεια, μου ανακοίνωσε τα ευρήματα για την υγεία σου. Κι είχαν περάσει λιγότερο από 48 ώρες, απ’ όταν σας είχα φέρει, τον αδερφό σου κι εσένα, στον κόσμο.

Μεγαλώσαμε, πράγματι. Απότομα. Μέχρι τότε δεν είχα διαχειριστεί σοβαρά προβλήματα. Και κλήθηκα ξαφνικά ν’ αντιμετωπίσω κάτι που ξεπερνούσε την ηλικία μου, τις εμπειρίες μου, τις προσλαμβάνουσές μου, τις αντοχές μου τελικά.

«Σκεφτείτε πως αυτό που έχετε να αντιπαλαίψετε αυτή τη στιγμή, είναι μία εικόνα κι όχι μία πραγματικότητα. Την εικόνα που στήσατε στην φαντασία σας, όλους αυτούς τους μήνες της εγκυμοσύνης σας, που περιείχε μέσα δύο παιδιά κι όχι ένα. Η πραγματικότητα θα είναι το από δω και μπρος». Μαρία …something. Δεν θυμάμαι πια ακριβώς πώς την έλεγαν στο επίθετο, εκείνη την ψυχολόγο που ζήτησα την βοήθεια της την ίδια κιόλας μέρα. Και ναι, πιάστηκα από αυτά τα λόγια, δεν θα σου πω ψέματα. Ήταν ο μόνος δρόμος που μπόρεσα να επιλέξω για να τα βγάλω πέρα.

Κι έτσι, σε απομάκρυνα από τη ζωή μου. Αποφάσισα να μην συμμετέχω στην περιπέτειά σου, στον δύσκολο αγώνα που θάπρεπε να δώσεις, με εξαιρετικά μικρές πιθανότητες, μήπως και τα κατάφερνες. Έτσι κι αλλιώς, σκέφτηκα, δεν είχα σχεδόν κανένα περιθώριο να κάνω κάτι για να σε βοηθήσω. Ούτε καν να προσευχηθώ για σένα. Βλέπεις, δεν υπήρξα ποτέ ένθεη και συγχρόνως δεν θα μπορούσα να κοροϊδεύω τον ίδιο μου τον εαυτό περί του αντιθέτου. Αποφάσισα λοιπόν ν’ ασχοληθώ με τον αδελφό σου. Εκεί μπορούσα να κάνω πράγματα. Με είχε, βλέπεις, κι αυτός ανάγκη.

Ποτέ δεν θα ξεπερνούσα τις τύψεις απέναντί του, ότι ο ερχομός του στον κόσμο δεν συνοδευόταν με την δέουσα χαρά κι ευτυχία που αναλογεί σε κάθε καινούριο άνθρωπο, μια και η θλίψη ήταν εκεί. Παρούσα. Σαν μια βαριά κοτρώνα μέσα στο στήθος μου που απλά κάθε μέρα προσπαθούσα να την διαχειριστώ όσο καλύτερα μπορούσα. Συγκέντρωνα, βλέπεις, τις δυνάμεις μου για το παιδί που με είχε ανάγκη και που μπορούσα να του σταθώ.

Όλες εκείνες τις πενηνταμία ημέρες που έζησες μέσα σ’ εκείνη την μικροσκοπική θερμοκοιτίδα, ο πατέρας σου σ’ επισκεπτόταν σχεδόν καθημερινά. Έκανα εγώ την διανομή ρόλων κι ήταν εντελώς άδικη. Εκείνος εσένα στο Νοσοκομείο Παίδων, εγώ τον άλλο στο σπίτι. Εκείνος τον θάνατο κι εγώ τη ζωή. Στάθηκε σαν βράχος, στο ύψος των περιστάσεων και με βοήθησε κι εμένα να σταθώ σαν μητέρα εκεί που ήταν δυνατόν και που μπορούσα. Θα του χρωστώ σ’ όλη μου τη ζωή ευγνωμοσύνη γι αυτό. Δεν είμαστε πια μαζί, εδώ και πολλά χρόνια, ωστόσο αυτό είναι ένα ανεξίτηλο στοιχείο που μας δένει, τουλάχιστον ισότιμα με την ύπαρξη του άλλου μας παιδιού, του αδελφού σου.

Θυμάμαι τότε, μου μίλαγε για ένα τραγούδι, που ακουγόταν συχνά εκείνη την εποχή και είχε σημαδέψει τις διαδρομές του, οδηγώντας το παλιό μας Wolseley μέχρι το νοσοκομείο:

«Μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται απ’ τη νιότη σου, γι αυτό νωρίς βραδιάζει πριν χορτάσεις…»


Είναι φοβερό πάντως, αυτά τα γαμημένα τα τραγούδια, πώς κάποιες φορές βρίσκουν τους καλά κρυμμένους σουγιάδες της μνήμης και μ’ αυτούς ξύνουν τα τοιχώματα της ψυχής μας. Δεν βαριέσαι… Τον πρώτο καιρό άλλαζα σταθμό στο ραδιόφωνο, όποτε έπεφτα πάνω του. Αργότερα όχι. Με τον καιρό, αγάπησα κι εκείνο το “άουτς!” που ακόμα μου προκαλεί, κάθε φορά που το ακούω.

Δεν πρόλαβα να σ’ αγαπήσω.

Ήταν το πρώτο παράπονο που βγήκε μέσα απ’ τον λυγμό μου, εκείνο το βράδυ του Σαββάτου που χτύπησε το τηλέφωνο κι ήταν από το Νοσοκομείο, για να μας πουν την είδηση που έτσι κι αλλιώς αναμέναμε. Ήταν και των Αγίων Θεοδώρων εκείνη η συγκεκριμένη μέρα όπως μας πληροφόρησαν, οπότε σου έκαναν, λέει, αεροβάπτιση και σου έδωσαν το όνομα αυτό, γιατί έτσι συνηθίζεται, λέει, σ’ αυτές τις περιπτώσεις και, τέλος πάντων, μεταξύ άλλων, μας είπαν ότι ήταν υποχρεωτικό να φύγεις βαπτισμένος, κλείνοντας το σύντομο πέρασμά σου στον κόσμο. Δεν είχε καμιά σχέση το όνομα μ’ εμένα, μ’ εμάς, με συγγένειες, οικογένειες, ή ό,τι άλλο. Λες και πιστοποιούσε και επισφράγιζε την μεταξύ μας απόσταση.

Ενόσω λοιπόν οικοδομούσαμε το νέο σχήμα της οικογένειας, με το μωρό που ζούσε ήδη πενηνταμία ημέρες μαζί μας, εσύ πέταξες την πετσέτα κι εγκατέλειψες το ρινγκ. Σαν ξένο σώμα. Ακόμα και με ένα ξένο όνομα.

Αν ζούσες, αν είχες ενταχθεί σ’ αυτή την οικογένεια, θα σε έλεγαν Νικόλα. Σήμερα θάσουν κι εσύ 24 χρονών αντράκι, σαν τον άλλο. Θάχαμε αγκαλιαστεί. Θάχαμε γελάσει με φωτογραφίες και βίντεο από τα πρώτα σου κατορθώματα. Θάχαμε γαργαληθεί μέχρι δακρύων πάνω στο κρεβάτι. Θάχαμε τσακωθεί. Θάχαμε περάσει κρίσεις εφηβείας. Θάχαμε διαφωνήσει αλλά και ομονοήσει. Θάχαμε ζήσει τις μικρές μας αγωνίες. Θάχαμε θυμώσει ο ένας με τον άλλο. Θάχαμε αλληλοϋπερασπιστεί για χιλιάδες λόγους.

Θα ήταν όλα αλλιώς.

Δεν ήταν όμως.

Κι έτσι όπως ήρθαν, δεν παραπονιέμαι. Έζησα και ζω σημαντικές στιγμές με σημαντικούς για μένα ανθρώπους.

Αυτό που εξακολουθεί να με παραξενεύει, είναι πως ακόμα και σήμερα, δεν σε «αγγίζω». Αν και έχω προστρέξει σε ειδικούς αρκετές φορές για αρκετούς λόγους που με ζόρισαν στη ζωή μου, η δική σου απώλεια είναι ένα κεφάλαιο που ποτέ δεν επεξεργάστηκα επαρκώς. Δεν ξέρω αν θα το κάνω. Η αλήθεια είναι πως δεν μου λείπει να το κάνω. Προτιμώ να μείνει εκεί που βρίσκεται. Ένα ολιγοσέλιδο τεύχος της ζωής μου, λιγάκι οδυνηρό, λιγάκι τρυφερό, λιγάκι μυστηριώδες. Κι ας μην ασχολούμαι μαζί του.

Αλλά να. Είναι κάτι ξαφνικά φλασάκια που τρώμε, “δι’ ασήμαντον αφορμή” καμιά φορά.

Κι έτσι, όπως σήμερα σκάλιζα το επάνω πατάρι της ντουλάπας, είδα εκείνα τα ίδια, δίδυμα καρό κουβερτάκια που κάποιος φίλος είχε φέρει, τότε, δώρο στο μαιευτήριο και που παραδόξως ξέφυγαν από τη μανία μου να ξεφορτώνομαι ότι μου γεννά αναμνήσεις…
10
Υγεία - Ψυχολογία / Απ: Συναισθηματική αναστροφή των ρόλων
« Τελευταίο μήνυμα από iliast στις 07 Δεκέμβριος 2020, 12:47:12 μμ »
Πολυ αναλυτικο, πολυ σαφες και με απλα λογια.
Ειναι απιστευτο το ποσο πολυ διαφερουν τα δυο φυλα, αλλα και ποσο κοινες επιδιωξεις εχουν.
Ολα αυτα που και κατα καιρους κυκλοφορουν σαν αστεια ή ανεκδοτα, τελικως και ειναι αληθεια και τα διαβαζεις μαζεμενα σε αυτο το αρθρο με σοβαρο και επιστημονικο αναλυτικο λογο.
Λιγο ή πολυ, πιστευω οτι θα βοηθησει και θα βελτιωσει την αντιληψη μας για το αλλο φυλο. Μπορει να εκπληξει κιολας.
Μπραβο. Πολυ καλη επιλογη.
Σελίδες: [1] 2 3 ... 10